Даўно вядома, што вынікі працы чалавека залежаць не толькі ад яго ўласных якасцяў — сумленнасці і адказнасці, але і таго, наколькі справа, якой займаецца, адпавядае ўнутранай патрэбе, душэўнаму складу, дазваляе раскрыцца, разам з іншымі крытэрыямі шчасця напоўніць жыццё гармоніяй.

У Алы Міхайлаўны Шурын, аператара машыннага даення малочна-таварнай фермы в. Савічы філіяла “Харчавік-Агра” ААТ “Чырвоны харчавік”, неаднаразовага пераможцы раённых спаборніцтваў у намінацыі “Лепшы аператар машыннага даення” — даяркі, чые ўдоі малака не тое што адны з найвышэйшых, а самыя высокія ў раёне, усё склалася менавіта такім чынам. Прыйшоўшы ў прафесію зусім маладой, улюбілася ў яе, “завялася і загарэлася”. Не па загаду і прымусу, але па душэўнай патрэбе працавала і працягвае працаваць так, каб з найбольшай аддачай і карысцю.

Родам Ала Міхайлаўна з Іванаўкі. Там нарадзілася і вырасла, там жыве і цяпер. На адной з ёй вуліцы пусціла карані старэйшая дачка Вольга (загадчыца МТФ в. Савічы, у мінулым неаднойчы прызнавалася лепшай маладой даяркай у раёне). І дзеці, і ўнукі (малодшая дачка будуецца ў Бабруйску) — частыя госці ў бацькоўскім доме, збіраюцца разам не толькі на сямейныя ўрачыстасці.

Між тым, у працоўнай біяграфіі лепшай раённай даяркі ёсць і гарадскі перыяд. Як і большасць аднагодкаў, юнакоў савецкіх 70-х, выпускніца Ала меркавала звязаць свой лёс з горадам. Скончыла ў Магілёве вучылішча і, набыўшы прафесію швачкі, прыйшла на працу ў бабруйскае атэлье.

Змяніць сітуацыю і прапіску прымусіла ў тым ліку кватэрнае пытанне. У адрозненне ад цяперашняга, шанцаў пабудавацца ў маладой сям’і (муж родам з Кіраўскага раёна), амаль не было, жылі на здымнай кватэры. І калі маці з-за здароўя спатрэбіліся падтрымка і дапамога, маладыя людзі прынялі рашэнне вярнуцца да вясковага ўкладу жыцця.

— Хоць дзеці зусім маленькія былі, старэйшай дачцы каля 2-х год, малодшай — меней года, папрасілася на працу ў мясцовы калгас імя Някрасава (пазней “Перамога”, цяпер “Міхалёўская Ніва”). Некалькі месяцаў працавала даяркай, а затым перайшла ў радзільнае аддзяленне. Работа была надзвычай цяжкая — давесці цялушак да ацёлу, раздаіць, даглядзець маленькіх цялятак. Адной вады колькі трэба было нанасіць, ды не зблізку… Дваццаць чатыры гады адпрацавала там!

У выніку неаднаразовых рэарганізацый гаспадаркі ўмовы працы не палепшыліся, а вось заробак работніцы радзільнага аддзялення новае кіраўніцтва прыкметна скасавала.

— Такая крыўда ад гэтага ўзяла, што вырашыла — папрашуся ў іншую гаспадарку, — цяпер ужо з усмешкай згадвае субяседніца, — працы ж я не баялася.

Так Ала Міхайлаўна апынулася ў штаце “Харчавіка-Агра”, і вось ужо дванаццаць год як даказвае (не словамі, а справамі), што паверылі ў яе незнарок.

— Працалюбству абавязана найперш бацьку Міхаілу Мельнічонку, — кажа субяседніца. — У свой час ён быў калгасным жывёлаводам, перадавіком вытворчасці, узнагарод меў — не пералічыць! Вельмі важным лічу — мець цягу да таго, чым займаешся, рабіць справу з задавальненнем, у маім выпадку — абавязкова любіць жывёлу.

Што да матэрыяльнай заахвочанасці, то памер заробку, па словах перадавой даяркі, хоць наўпрост і не ўплывае на аб’ёмы надоенага малака, але ж складаючай з’яўляецца даволі значнай — дае магчымасць паважаць сябе, з настроем і натхненнем брацца за справу.

Назіраючы за жывёлагадоўляй “знізу”, параўноўваючы колішні і цяперашні да яе падыход, Ала Міхайлаўна адзначае станоўчыя перамены ў забяспечанасці фермы кормам — апошняга не толькі ўдосталь, але якасны, разнастайны, што перш за ўсё ўплывае на надоі.

З захапленнем расказвае пра кіраўніка гаспадаркі, яго адносіны да людзей.

— У нас дырэктар — золата. Прыйдзе ў хлеў, абавязкова пацікавіцца, што хвалюе, уважліва выслухае, растлумачыць — унікне ва ўсе дэталі, і з душой, з павагай да чалавека, — кажа яна. — Ад гэтага хочацца працаваць яшчэ з большай выкладкай.

І Ала Міхайлаўна працуе, нягледзячы на пенсійны ўзрост і пастаянныя ўгаворы дзяцей пераключыцца на хатнія справы.

— Гаспадарка дома немалая, гэта так, ды толькі я спраўляюся з ёю і пасля работы, — з усмешкай заўважае яна, — а пакінуць сваіх рагуль пакуль не адважваюся. Дый у калектыве весялей, жыццё ярчэйшае.У групе гэтай худзенькай жанчыны не 20, не 40, а цэлых 97 кароў! Акрамя таго што падаіць і дагледзець (працоўны дзень пачынаецца а 4-й гадзіне), за кожнай трэба прасачыць, каб раптам не захварэла, з кожнай пагаманіць, прылашчыць — прывязное ўтрыманне ў гэтым пераважае над сучасным беспрывязным. Затое ў адказ даярка атрымлівае вялікае малако — з пачатку года ўдой на карову склаў 2 199 кг, па выніках мая ад каровы ў дзень ўзяла ў сярэднім па 21,4 кілаграмы!

— Ала Міхайлаўна — прафесіянал сваёй справы, гонар нашага калектыву, — характарызуе аператара машыннага даення галоўны заатэхнік гаспадаркі Міхаіл Іванавіч Бандарчук. — Сама дасягае высокіх надояў і моладзь гэтаму вучыць: падказвае, раіць, дапамагае. З такімі працаўнікамі любая задача — вырашальная.

Зрэшты, акрамя дачкі Вольгі, дабрабыт калектыву “Харчавіка-Агра” і ўласны памнажаюць муж Алы Міхайлаўны Аляксандр Іванавіч, які працуе на ферме слесарам, і зяць Станіслаў, жывёлавод.

Алена КАРПЕНКА. Фота аўтара.