Так паважліва, з абавязковым слоўным суправаджэннем цеплыні сваіх адносін да доктара, называюць Максіма Дзмітрыевіча Дзяменцьева, урача агульнай практыкі Варатынскай амбулаторыі ўрача агульнай практыкі, жыхары населеных пунктаў, якія сельская медустанова абслугоўвае. З найбольш частых характарыстык — “харошы”, “уважлівы да людзей”, “прыветлівы”.

Для пажылых людзей — а яны складаюць большую частку вяскоўцаў — гэтыя якасці ўрача сапраўды першаступенныя. Абцяжараныя ў перавазе сваёй хранічнымі захворваннямі, маючы патрэбу ў пастаянным кантролі хваробы, карэкціроўцы лекавых сродкаў, састарэлыя людзі з удзячнасцю адносяцца да медыкаў, у чыёй манеры — не толькі паслухаць і прызначыць, але і выслухаць, параіць, патлумачыць. Апошняе тым болей каштоўна для бабуль і дзядуль, чыя прыродная сціпласць праяўляецца ў просьбе выбачыць за любую ўвагу да сябе — не нашкодзіць субяседніку, не адарваць яго ад больш значнага.

І ўжо каму як не доктару Дзяменцьеву ведаць гэтую асаблівасць сельскіх жыхароў!

— Сам я мясцовы, родам з Туркоўскай Слабады, — расказвае пра сябе Максім Дзмітрыевіч. — Там хата майго дзядулі, бацькі пазней пераехалі ў суседнія Туркі. Так што ў мяне атрымалася, як у той прымаўцы — дзе нарадзіўся, там і згадзіўся.

… Як вясковы хлопец праклаў сабе дарогу ў медыцыну? На гэтае запытанне доктар Дзяменцьеў адказвае наступнае:

— Усведамленне, што хачу лячыць людзей, прыйшло ў 9 класе — самы час, калі трэба вызначыцца з будучай прафесіяй. Дзеля гэтага скончыў Баб­руйскі медкаледж, а пасля і Гомельскі медуніверсітэт па спецыяльнасці “Лячэбная справа”. Там у зробленым выбары толькі ўмацаваўся. Не ўзнікла сумнення і падчас практыкі — пасля атрымання дыплома прыехаў праца­ваць на Клічаўшчыну. А калі стварыў сям’ю — жонка таксама ўрач, выхоў­ваюць сына — то жыць вырашылі ў Бабруйску, на яе ды і маёй малой ра­дзіме. Ну а працаваць і ўвогуле давялося ў родных мясцінах, з некаторымі пацыентамі нават знаёміцца не спат­рэбілася.

Варатынскай амбулаторыяй Максім Дзяменцьеў загадвае з 2013 года. На абслугоўванні медустановы 757 жыхароў з 12-ці населеных пунктаў. Маецца дзённы стацыянар — добрая магчымасць для вяскоўцаў атрымаць лячэнне, не адрываючыся ад дома, дзе звычайна чакае хатняя гаспадарка. У распараджэнні амбулаторыі аўтамабіль “хуткай дапамогі”, таму на выклік медыкі рэагуюць неадкладна. Заадно ў населеным пункце, адкуль выклік, наведваюцца да тых, хто, як лічаць, даўно не трапляў у поле зроку медработнікаў, аглядаюць іх, праводзяць тлумачальна-прафілактычную работу. Шмат увагі ў медустанове надаюць рабоце з дзецьмі, якіх на абслугоўванні 110 чалавек.

— Радуемся кожнаму нованароджанаму на падведамаснай тэрыторыі, — з усмешкай гаворыць урач Дзяменцьеў. — За апошнія два месяцы, да прыкладу, нарадзілася трое. Пастаянна назіраем за імі: у першы месяц штодня медсястра, сам я — раз у 5 дзён на працягу года.

Заробак, з улікам падпрацоўкі, сельскага доктара задавальняе. Не лічыць за перашкоду і, здавалася б, няблізкую дарогу з Бабруйска да аграгарадка. Таму пакідаць малую і вялікую Радзіму, каб шукаць шчасця па-за яе межамі, варатынскі “наш доктар” не збіраецца.

Тэкст і фота Алены КАРПЕНКІ.