Паштальён на вёсцы — чалавек асаблівы. Нягледзячы на канкрэтныя, як і ў кожнай прафесіі, абавязкі, выконвае іх нашмат болей.

— Ну хіба можна адмовіць бабулі ці дзядулі наладзіць антэну да тэлевізара, купіць лекі ці, скажам, прынесці вады? — усміхаецца мая субяседніца, паштальён Цялушскага паштовага аддзялення Л.В. Крычко. — Зразумела, не. А ў населеных пунктах, якія абслугоўваю: Пралетарскі і Усход, — жывуць выключна пажылыя людзі, якім, іншым разам, трэба проста выгаварыцца: падзяліцца радаснай ці сумнай навіной.

У паштальёнскай справе Любоў Васільеўна без малога чатыры гады. Да гэтага працавала выхавацелем у мясцовым дзіцячым садку. На маё запытанне, чаму давялося памяняць прафесію, адказвае проста:

— Прымусіла жыццё. Мужу на чыгунцы прапанавалі новую пасаду, якая адрывае ад дому на цэлыя суткі. А тут — дзеці і гаспадарка немалая, якой патрабуецца догляд. Прафесія ж паштальёна займае не так шмат часу. Працоўны дзень пачынаецца ў 8.30, а каля 14 гадзін ужо заканчваецца. Тым болей, што новая прафесія мне падабаецца не меней: амаль увесь дзень на прыродзе, на свежым паветры. Не пужаюць нават нязручнасці з перамяшчэннем. Населеныя пункты, якія я абслугоўваю, знаходзяцца прыкладна ў трох кіламетрах ад Цялушы. На чым толькі не даводзіцца туды дабірацца?! Асвоіла ўсе віды транспарту, — смяецца жанчына. — Найчасцей карыстаюся веласіпедам, летам — на скутары, а бывае і на аўтобусе, і на кані. Спяшаюся да сваіх падпісчыкаў, ведаю — чакаюць!

Дарэчы, жыхары населеных пунктаў, якія абслугоўвае Л.В. Крычко, актыўныя падпісчыкі.

— Выпісваюць розныя выданні, аднак, перавагу ў апошні час аддаюць «Днепровской неделе». Любяць і «раёнку», асабліва тыя, хто з ёю зжыўся, выпісвае даўно.

Як чалавек, які любіць радзіму і ганарыцца ёю, Любоў Васільеўна за тое, каб вакол была чысціня.

— У нашай Цялушы людзі наводзяць парадак. Глядзіш, сёння адны на вуліцы прыбіраюцца, заўтра — другія, там — трэція… І гэта прыемна.

З задавальненнем расказвае паштальён і пра змены, якія адбыліся ў Цялушы за час падрыхтоўкі да надання вёсцы статусу аграгарадка. Засмучае  толькі адсутнасць аптэкі, на з’яўленне якой жыхары ўсё ж спадзяюцца. 

Як і ў кожнага чалавека, у Любові Васільеўны ёсць любімы занятак — вязанне. Займацца гэтым яна гатова без супынку. Праўда, дэфіцыт з часам: вечарам сям’я, клопаты па гаспадарцы, а на раніцу яе чакае звыклая і прыемная дарога да тых, хто, ведае, ёй заўжды рады.    

Алена КАРПЕНКА.    

Фота Дзмітрыя БЕГУНОВІЧА.