5 студзеня — Дзень работнікаў сацыяльнай абароны.

Сацыяльны работнік Святлана Кет па выніках 2018 года ўдастоена пачэс­най Граматы камітэта па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Магілёўскага аблвыканкама. Дадзеная акалічнасць, а таксама шматлікія цёп­лыя адозвы пра Святлану Несцераўну людзей, якім яна з дня ў дзень дапамагае — падстава, каб напярэдадні прафесійнага свята расказаць пра гэтую прыгожую, сціплую, моцную духам, цікавую жанчыну.

Нарадзілася наша гераіня ў Бабруйску, аднак дзяцінства і юнацкія гады правяла ў сельскай мясцовасці, у в. Вуглы, дзе жылі бацькі. Там жа, адна за другой, на свет з’явіліся пяцёра дачок субяседніцы. Старэйшай цяпер 30 год, малодшай — 25. У Стасеўку шматдзетная сям’я Кет пераехала, вырашаючы жыллёвае пытанне: у населеным пункце прапанавалі добраўпарадкаваны дом. З часам дзеці, як тое звычайна здараецца, бацькоўскае гняздо пакінулі, некаторыя — стварылі ўласныя сем’і, падаравалі бабулі дваіх ўнукаў. І хоць усе яны жывуць у адноснай далечыні ад бацькоўскага дома (чатыры — у Бабруйску, адна — у Маскве), на малую радзіму наведваюцца часта, а ў летнюю пару і ўвогуле застаюцца тут надоўга.

У прафесіі сацработніка Святлана з 2001 года. Да гэтага працавала ў калгас­най сталовай, яшчэ раней — была маці. Зразумець напружанасць працоўнага дня жанчыны з пяцёра дзяцьмі-пагодкамі можа толькі жанчына з пяцёра дзяцьмі-пагодкамі, — незнарок дзяржава ўдастоіла Святлану Несцераўну пачэснага ордэна Маці.

Гады маладосці для маёй гераіні надзвычай ускладніліся пасля заўчаснай смерці мужа, на той момант 37-гадовага бацькі вялікага сямейства. Аднак, як бы цяжка ні было, якая б скруха не агортвала, жанчына ўпарта рухалася наперад. Адчаіцца не давалі дзеці, якіх трэба было карміць, апранаць, вучыць…

Узведаўшы на ўласным вопыце цану падтрымкі ў складаных жыццёвых абставінах, Святлана Несцераўна вырашыла прысвяцціць сябе дапамозе тым, хто ў гэтым мае патрэбу. Сёння яе падапечныя — 11 пажылых жыхароў Стасеўкі (дваіх на зімовую пару дзеці забралі ў іншую мясцовасць), у асноўным жанчыны.

— У кожнага свой лёс, клопат і боль пра дзяцей, унукаў і праўнукаў, уласную нямогласць, — адзначае сацработнік. — Кожны разлічвае на душэўны ўдзел. Іншыя давяраюць нават тое, чым з дзецьмі не падзеляцца… Хіба магу не адказаць ім тым жа? Калі не я, то хто, думаю, дапаможа? Да некаторых, здараецца, і дзверы ніхто не адчыніць.

У абавязках Святланы Несцераўны дапамога старым людзям у быце: прынесці дроў, вады, ачысціць ад снегу дарожкі, набыць лекі, прадукты харчавання, іншыя неабходныя ў гаспадарцы рэчы, некаторым — дапамагчы раста­піць печ, пры неабходнасці выклікаць доктара ці хуткую дапамогу. У цэлым на аднаго чалавека прыпадае болей за дзве гадзіны ў дзень два разы на ты­дзень.

— Пакуль займаюся звыклымі справамі па гаспадарцы, кожнага ўважліва выслухаю, — працягвае гераіня аповеду. — Чалавек выгаварыўся — і яму лягчэй, падбадзёрыш добрым словам, глядзіш — і заўсміхаўся.

Ад гэтага, па словах Святланы Несцераўны, і ў яе самой настрою прыбаўляецца.

Алена КАРПЕНКА.