Ведучы размову з механізатарам Бабруйскага ААТ “Аграмашсервіс” Андрэем Мікалаевічам Андруховічам, падумалася: пакуль будуць у сельскагаспадарчай галіне такія ўлюбёныя ў прафесію, апантаныя працай людзі, хлебу, малаку і мясу не знікнуць з нашага стала. Малады, статны, упэўнены ў правільнасці абранай прафесіі, у высакароднасці справы, якой займаецца, у тым, што, дзе б чалавек ні знайшоў сабе прымяненне, усюды працаваць павінен на сумленне — усё гэта пра Андрэя Андруховіча. Да поўнай характарыстыкі не хапае хіба толькі таго, што ў свае маладыя гады ён адказны бацька трох дзяцей — дваіх сыноў і дачушкі.

Яшчэ калі вучыўся ў Хімоўскай школе, мой суразмоўца прыняў цвёрдае рашэнне не пакідаць малую радзіму. Маўляў, чалавек, дзе нарадзіўся, там і згадзіўся. Пакуль аднакласнікі марылі, куды падацца для працягу навучання, з якім профілем дзейнасці звязаць далейшае жыццё, Андрэй дасканала ведаў — з сельскагаспадарчай галіной, дзе моцныя рукі і любоў да тэхнікі заўсёды спатрэбяцца. Таму, доўга не раздумваючы, падаў дакументы ў Кіраўскі прафесійны ліцэй, дзе за адносна кароткі час набыў неабходныя для будучай работы спецыяльнасці трактарыста, зваршчыка і вадзіцеля. Пасля заканчэння ліцэя пачынаючы механізатар прыйшоў на работу ў мясцовую гаспадарку — “Аграмашсервіс” і вось ужо болей за 10 год там працуе.

З цягам часу герой аповеду стварыў сям’ю. З жонкай Анастасіяй прыдбалі ў Андрэевай роднай вёсцы Ясны Лес уласны дом, добраўпарадкавалі яго, абзавяліся гектарам зямлі, немалой падсобнай гаспадаркай.

— Не разумею тых людзей, якія, жывучы ў сельскай мясцовасці, не трымаюць гаспадаркі, — дзеліцца мой суразмоўца. — Асабіста ў нас і свінні, і куры з індзюкамі маюцца. З задавальненнем іх доглядам займаюся і я сам, і жонка, нягледзячы на тое, што яна вырасла ў горадзе. Уласная гаспадарка, лічу, гэта не толькі харчовая бяспека сям’і, гэта яшчэ і маральнае задавальненне: перамена віда дзейнасці станоўча ўплывае на чалавека, дае яму душэўны адпачынак. Зноў жа, і дзеці да працы трэба каб прывучаліся, каб ведалі, што матэрыяльныя даброты проста так не даюцца — каб іх мець, трэба праяўляць стараннасць і настойлівасць.

Пра сям’ю механізатар расказвае з гордасцю і пяшчотай. Удзячнасцю напоўнены ягоныя словы падчас гутаркі пра бацькоў і родных, чые дапамога і слушныя парады ў сям’і з трымя дзецьмі, вядома ж, не лішнія. Добрымі словамі згадвае ён працоўны калектыў, дзе кожны гатовы прыйсці на дапамогу, падказаць, калі ўзнікае патрэба, у рашэнні таго ці іншага пытання. Сярод механізатараў “Аграмашсервіса”, адзначае мой суразмоўца, ёсць і зусім маладыя — працуюць трактарыстамі ўсяго па 2-3 гады, але спраўныя і старанныя хлопцы.

— Калектывам весялей і рамантаваць,— з усмешкай разважае Андруховіч. — Рыхтуючыся да пасяўной, робім усё, што ў нашых сілах, а складаныя дэталі адпраўляем далей: у Магілёў, Мінск.

Зімовы перыяд для механізатара — час напружанай работы ў майстэрні. Як бы там ні было, якія б эканамічныя катаклізмы не станавіліся перашкодай, і сам Андрэй, і ягоныя калегі разумеюць — тэхніка ў весну павінна выйсці ў поле падрыхтаванай і разам з чалавекам уключыцца ў бесперабойную барацьбу за новы ўраджай. Непасрэдна за Андрэем у гаспадарцы замацаваны два трактары. Гэтым часам ён працуе на МТЗ-82 — вывозіць арганіку, а пасля перасядзе на кормаўборачную тэхніку — якраз зараз на мехдвары в. Слабада рыхтуе машыну да сезону.

З пачаткам веснавых работ малады чалавек будзе заняты раскідваннем арганічных угнаенняў. Затым пяройдзе на сяўбу траў, і пакуль іх адсеюць — надыдзе час корманарыхтоўкі, якая доўжыцца звычайна да самых халадоў. Пасля толькі, паставіўшы тэхніку на зімовае захаванне, механізатар зможа дазволіць сабе ўзяць перадых — пайсці ў адпачынак. Праўда, у поўным сэнсе гэтага слова праведзены дома час не назавеш, бо за месяцы напружанай працы ў сельгасарганізацыі набіраецца шмат хатніх спраў.

За размовай пра ўнутраны камфорт ад справы, не ўтрымліваюся ад запытання, ці прыносіць прафесія механізатара матэрыяльную задаволенасць? Працуючы ў гэтай прафесіі, ці можна адчуваць сябе чалавекам, які трывала стаіць на нагах?

— Зімой заробкі адносна слабыя, — дзеліцца Андрэй, — затое летам, у сезон корманарыхтоўкі, дастойныя! Тады і стараемся зарабіць болей, каб і зіму “падтрымаць”.

…Не за гарамі пачатак новага сельскагаспадарчага года. Хочацца пажадаць, каб і для Андрэя Андруховіча, і для ўсіх механізатараў нашага раёна 2017 стаў знамянальны высокімі вытворчымі паказчыкамі, і справа іх жыцця — высакародная праца хлебапашцаў была ацэнена па заслугах.

Алена КАРПЕНКА.
Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.