Н.І. Бычкова з ААТ “Саўгас Кісялевічы” па выніках работы за мінулы год прызнана “Лепшым аператарам па вырошчванні рамонтных цялушак” у раёне. Гэтаму пачэснаму званню папярэднічаў не адзін дзясятак (у красавіку споўніцца роўна 26) год напружанай і нялёгкай працы ў сельскай гаспадарцы і менавіта ў дадзенай сельгасарганізацыі. У дзень, калі мы з Нінай Іванаўнай вялі размову, яны з мужам адзначалі і 26-годдзе сумеснага жыцця. Так што на бабруйскай зямлі мая суразмоўца пачала і адлік працоўнага стажу, і адлік жыцця ў замужжы. Прычым якраз апошняя акалічнасць і прывяла Ніну Іванаўну ў Прыбярэзінскі край.

Сама яна родам з Гомельшчыны — вёскі Казацкія Балсуны Веткаўскага раёна. Там скончыла дзесяцігодку, а затым і гандлёвае вучылішча. Па размеркаванні была накіравана на працу ў Чарнобыльскую зону, дзе сустрэла сваю “другую палавінку”. А калі населены пункт, дзе жылі, сталі адсяляць з забруджанай радыяцыяй зоны, сям’я мужа прыняла рашэнне накіравацца на Бабруйшчыну, дзе служыў вайскоўцам яшчэ адзін сын. Так у 1989 годзе ўсе яны апынуліся ў пас. Юбілейны. З таго часу Ніна Іванаўна ў саўгасе. Спачатку працавала даяркай, пасля перайшла на дарошчванне. І тут, і там яна — з жывёламі, да якіх мае вялікую любоў. Аднолькава сумленна клапоціцца і пра тых, што ў саўгасным хляве, і пра хатніх, сярод якіх не толькі куры ды сабака, як прынята ў многіх вяскоўцаў, але і рэдкая па цяперашнім часе рагуля і цяляты, іншая жыўнасць.
Работу на ферме Ніна Іванаўна любіць і кіруецца ў ёй прынцыпам нераўнадушша. “Не магу адносіцца да даручаных абавязкаў абы-як, — заўважае жанчына. — Калі бачу, што нечага не хапае, нешта замінае вытворчаму працэсу, іду з гэтым і да заатэхніка, і да намесніка, і да дырэктара”. У такім падыходзе да справы, у сумленнай працы і адказнасці, упэўнена, і сакрэт поспеху Ніны Іванаўны — лепшай у сваёй прафесіі ў раёне. Такія рысы выхоўвае нястомная працаўніца і ў сваіх дзяцей: сына і дачкі, якія таксама абралі сельскагаспадарчыя прафесіі.

А. КАРПЕНКА