Марыла стаць цырульнікам, вывучылася на повара, а прызнанне знайшла, працуючы ва УКП “Жылкамгас” — усё гэта у Год беларускай жанчыны пра гераіню аповеда Ірыну Генадзьеўну Добыш, майстра ўчастка шматгаліновых паслуг п. Туголіца.

Гісторыю свайго  прафесійнага стаўлення Ірына Генадзьеўна згадвае з усмешкай. Паступіць на цырульніка ў Каменскае вучылішчы №215, куды яе 15-гадовую прывёз са Жлобінскага раёна бацька, не ўдалося: спецыяльнасць у той год скасавалі. На прапанову дырэктара — вывучыцца на повара, дзяўчына ні за што б, як кажа, не пагадзілася, каб не бацькаў пагрозлівы погляд. Шкадаванне ад выбару прафесіі прайшло, калі яе з сяброўкай у першы ж год навучання майстар парэкамендавала ў якасці памочнікаў повара ў дзіцячы дом-інтэрнат на Мінскай — да вучнёўскай стыпендыі ў 10 рублёў дадаліся 68 рублёў штомесячнага заробку. Для вясковай дзяўчыны — незвычайна вялікія грошы. Ірына тады не толькі адмовілася ад бацькоўскай матэрыяльнай падтрымкі, але і, едучы на малую радзіму, везла маме і тату гасцінцы.

Пасля заканчэння вучылішча дзяўчына абрала месцам працы рачны порт Бабруйска, кокам на цеплаходзе. І літаральна ў першыя дні работы сустрэла там свайго суджанага — памочніка капітана. Пражылі з мужам два дзясяткі год, выгадавалі цудоўную дачушку.

Пасля таго як іх з мужам шляхі разышліся, гераіня аповеду рук не апусціла. Зразумеўшы, што ўсё цяпер выключна на ёй, загадала сабе быць моцнай, не зважаючы ні на якія абставіны.

У 2007 годзе Ірына Добыш прыйшла працаваць у раённую ЖКГ. Спачатку загадчыцай лазні ў пас. Рэдкі Рог — у гэтым населеным пункце давялося і пасяліцца — пасля майстрам усяго ўчастка, куды ўваходзіў пасёлак і навакольныя вёскі. У 2012 годзе ёй даручылі адзін з найбольш складаных участкаў — туголіцкі. Колькі год працавала намеснікам майстра, а з 2017 года  — майстрам. З пераменай месца працы давялося змяніць і месца пражывання. Пасля некалькіх год жыцця на здымных кватэрах добрасумленнаму работніку прапанавалі ў пасёлку арэнднае жыллё.   

Беларуская жанчына здатна на многае — гэтае выказванне якраз пра маю субяседніцу. З аб’ёмам задач, якія даводзіцца вырашаць Ірыне Генадзьеўне, здольны справіцца не кожны мужчына. Чаго вартая адна толькі кацельня, на абслугоўванні якой 24 шматпавярховікі і літаральна ўсе аб’екты сацкультбыту пасёлка.  У мінулым годзе кацельня рэканструявана — замест двух газавых і аднаго старога катлоў на мясцовых відах паліва з’явіліся два сучасныя высокавытворчыя катлы на шчапе драўніны. Праведзены таксама рамонт пабудовы кацельні.

— Адзін з двух старых катлоў пакінулі і не памыліліся: сёлета ў маразы ён спатрэбіўся, — кажа Ірына Генадзьеўна. — Новыя ж катлы — аўтаматызаваныя, з камп’ютарным упраўленнем, якое ажыццяўляюць 4 аператары-машыністы, пачаргова, кожны ў сваю змену.  Цяпер маем два бункеры для шчапы замест аднаго ранейшага. Загрузка іх выконваецца зусім па-іншаму, што значна аблегчыла работу персаналу, зменшыла выкарыстанне ручной працы на аб’екце.

“Перазагрузка” кацельні, па словах Ірыны Генадзьеўны, ніякім чынам не адбілася на спажыўцах цеплавой энергіі, скаргаў на холад у памяшканнях не было. Між тым калектыў у вялікія маразы працаваў з павялічанай нагрузкай — былі задзейнічаны ўсе тры катлы. І шчапы ў гэтую зіму спатрэбілася нашмат болей, чым у папярэднія. А з надыходам вясны кацельня працуе ў звычайным рэжыме — выкарыстоўваецца толькі адзін кацёл.

Маштабнымі, па словах субяседніцы, былі і рамонтныя работы: ліквідацыя старога абсталявання, зняцце і абліцоўка пліткай падлогі, шпаклёўка, фарбоўка сцен. Наперадзе — добраўпарадкаванне тэрыторыі. “Так што супакойвацца нам рана”, — усміхаючыся, кажа субяседніца.

Зрэшты, бесперабойная работа кацельні — не адзіны клопат Ірыны Генадзьеўны. У яе кампетэнцыі таксама арганізацыя і кантроль работы па ўборцы і рамонце вуліц і двароў у пасёлку, вывазка смецця ў Туголіцы і навакольных вёсках, добраўпарадкаванне грамадзянскіх могілак. Гэты фронт работ таксама патрабуе нямала часу і сіл, тым болей – увесну, калі пасля снегу патрабуюцца павышаныя патрабаванні да навядзенне парадку на зямлі. Ніхто не адмяняў і рэагаванне на няштатныя сітуацыі. Але Ірына Добыш не прывыкла скардзіцца, у яе прынцыпах  — брацца і вырашаць.

“А як жа мара? — пытаюся ў жанчыны. — Няўжо зусім забыліся на яе?”. Гераіня аповеду шырока ўсміхаецца. “Ні ў якім разе, у цырульнай справе практыкуюся на сваіх работніках, і мужчынах, і жанчынах. Не за грошы, проста так  — каб людзям было прыемна”.

У дзень прафесійнага свята работнікаў жыллёва-камунальнай гаспадаркі  Ірына Добыш жадае ўсім, хто ў гэтай сферы задзейнічаны, моцнага здароўя, аптымізму, вырашэння пастаўленых мэт і поспехаў. Сама  яна гэтага дасягнула — па выніках работы за 2025 год  удастоена высокага звання “Найлепшы работнік ЖКГ”.

Алена КАРПЕНКА.

Фота аўтара.   

#ГодБелорусскойЖенщины
#МедиапроектСМИ
#ЖенщиныБобруйскогорайона