Наперадзе — не адна вытворчая перамога

З выказваннем “кадры рашаюць многае”, якое часта даводзіцца чуць, мушу не пагадзіцца, бо кадры рашаюць усё! У гэтым яшчэ раз упэўнілася, паразмаўляўшы з начальнікам участка малочна-таварнага комплексу “Варатынь” філіяла “Варатынь” ААТ “БЗТДіА” Тамарай Хлебапашавай, якая сёлета была ўдастоена высокага гонару прадстаўляць працаўніц сельскай гаспадаркі Бабруйскага раёна на рэспубліканскім Форуме сельскіх жанчын у Мінску.

Пабываўшы на мерапрыемстве, Тамара Андрэеўна не на словах, а на справе адчула, што прафесія аграрыя — запатрабаваная і такая ж ганаровая, як любая іншая.
“Уражанняў атрымала безліч! А галоўнае, што ўсвядоміла — і гэта дае крылы працаваць яшчэ больш вынікова — што, жывучы ў вёсцы, працуючы ў сельскай гаспадарцы, ты — не калгаснік у тым адмоўным сэнсе гэтага слова, якое іншым разам здараецца чуць. Столькі нам было аказана пашаны! Столькі ўсяго пабачылі і пачулі! Не стамляюся дзякаваць свайму кіраўніцтву за аказаны давер і гатовая да ажыццяўлення новых вытворчых планаў”, — эмацыйна дзеліцца жанчына.
У Варатыні, дый у увогуле на Бабруйшчыне, гераіня аповеду ўсяго тры гады (сям’я пераехала ў аграгарадок са Жлобінскага раёна), але і гэтага часу хапіла, каб даць высокую ацэнку яе ўнёску ў справу развіцця сельскагаспадарчага прадпрыемства.
Дзяўчына — з вясковай сям’і, дзе, акрамя яе, было яшчэ пяцёра дзяцей. Каб іх “падняць”, бацькі трымалі вялікую гаспадарку: каня, дзве каровы, парсюкоў, безліч рознай птушкі, Тамара змалку прызвычаілася да сялянскай працы. Была, як кажа, і за аратага, і за пастуха, касіла разам з бацькам, з ім жа бегала на ферму дапамагчы ўправіцца з калгаснай жывёлай. Увогуле, з задавальненнем бралася за любую справу па гаспадарцы.
Яшчэ ў дзявоцтве мая субяседніца ўсвядоміла, што бу­дзе жыць толькі ў сельскай мясцовасці. Адзінае што, атрымаўшы пасля школы дыплом агранома-насенневода, зразумела, што раслінаводства — не тая галіна, якой хацела б сябе прысвяціць, і з упэўненасцю перайшла ў жывёлагадоўлю.
Пакінуць абжыты дом, родныя мясціны і пераехаць у суседнюю вобласць, аграгарадок Варатынь, сям’ю Хлебапашавых прымусіў нізкі заробак у іх сельгасарганізацыі. А ў грошах патрэба мелася: падрасталі трое сыноў (два старшакласнікі і дашкольнік), якіх трэба было не толькі накар­міць і апрануць, але і забяспечыць неабходнымі часу набыткамі цывілізацыі. Дый маючы любоў да працы, спаўна ёй аддаючыся, жанчыне хацелася мець адпаведную аддачу.
Першапраходцамі ў Варатыні Хлебапашавы не былі: у філіяле працаваў іх блізкі родзіч. Ён і параіў працавітай сям’і прапанаваць свае паслугі там, дзе іх годна ацэняць.
У філіял “Варатынь” Тамару Андрэеўну ўзялі спачатку аператарам машыннага даення на МТФ №1. Затым, ацаніўшы арганізатарскія і чалавечыя якасці, даручылі ўзначаліць калектыў малочна-таварнага комп­лексу.
— У нас вельмі працаздольны калектыў. З упэўненасцю скажу, што мы як адна сям’я, адна каманда. Дзеля гэтага прыйшлося папрацаваць з кадрамі. З тымі, хто не падтрымаў ідэю працаваць на высокі вынік, давялося расстацца. Прыйшлі людзі мэтанакіраваныя, зацікаўленыя. Маючы добры заробак, адпаведна і працуюць, — кажа пра калектыў Тамара Андрэеўна. — Я не нагадваю, каму і што калі ра­біць, усе і без таго выдатна выконваюць свае абавязкі. Тым болей што для дасягнення высокіх планаў у нас маецца ўсё: жывёла забяспечана кормам, адпрацавана сістэма лячэння, вырошчванне і даенне — выключ­на ў адпаведнасці з тэхналагічнымі патрабаваннямі. Да таго ж, маецца выдатны натхняльнік у асобе Марыны Мікалаеўны Аўрамчык, якая заўжды адкрытая да дыялогу, у любую пару гатовая дапамагчы вырашыць праблему, калі такая здараецца. Сама гарыць ідэяй палепшыць вынікі і нас, калектыў, на гэта натхняе.
Дзякуючы такому падыходу да гаспадарання і зладжанасці каманды, вытворчыя паказчыкі малочна-таварнага комплексу ды і ў цэлым жывёлагадоўлі “Варатыні” ўпэўнена можна назваць вартымі для пераймання. За 10 месяцаў на адну карову тут надоена звыш 6 тысяч кілаграмаў малака. Яго рэалізацыю МТК ажыццяўляе выключна гатункам “экстра” пры тлустасці 4%. На комплексе 100-працэнтная захаванасць маладняку.
— Апошняе залежыць ад догляду, — дзеліцца Тамара Анд­рэеўна. — У час накарміць, напаіць, памяняць подсціл… Маладняк да 3-хмесячнага ўзросту трымаем у хатках на свежым паветры. На ўласным вопыце ўпэўніліся, што гэта правільны падыход, галоўнае, каб маленькай жывёле было суха. Нованароджанае цялятка своечасова выпойваем малозівам: днём гэты абавязак на цялятніцы, уначы — на вартаўніку, працэс у нас адшліфаваны, збоеў не дае.
Высокія вытворчыя паказчыкі даверанага аб’екта і маральная задаволенасць ад працы субяседніцы не даюцца лёгка. Каб гэтага дасяг­нуць, яна штодня ў 5.30 на комплексе. Пачынае і заканчвае дзень з абавязковага пільнага агляду жывёлы — разам з маладняком тут утрымліваецца звыш 800 галоў скаціны. Пасля ранішняй дойкі, калі аператары сыходзяць дамоў, начальнік участка разам са спецыялістамі зааветслужбы вырашае адно за другім вытворчыя пытанні, кантралюе кармленне, у прыватнасці, прыгатаванне кормасумясі, вядзе неабходную ўліковую дакументацыю. Дамоў вяртаецца толькі пасля вячэрняй дойкі, што не раней за 21-22 гадзіны. І, нягледзячы ні на што, — гарыць справай!
— За мэту сабе паставіла атрымаць на маленькіх цялятках сярэднесутачныя прывагі ў 1 000 грамаў, — з запалам кажа жанчына. — А атрымала болей — 1 100. Цяпер нацэлена на павелічэнне надояў малака, упарта працуем з калектывам на гэта. Маючы добры заробак, людзі трымаюцца за працоўнае месца і стараюцца зарабіць яшчэ болей. Шукаючы патэнцыял для нарошчвання прадукцыі, улічваем любую ініцыятыву.
Зрэшты, пра ініцыятыву. Даўно заўважана, што рухавік любой вытворчасці — сумленнасць і ініцыятыўнасць кадраў, якія яе забяспечваюць. Першае — катэгорыя хоць і пастаянная, але недастатковая для таго, каб браць вышыню. Прымяняльна да жывёлагадоўлі можна сказаць, што сумленны чалавек галоднай скаціну не пакіне, але і наўрад ці стане дбаць пра большае. Для гэтага ў яго павінна быць матывацыя. А гэта ўжо пра грошы.
У філіяле “Варатынь” ААТ “БЗТДіА” колькі год таму стаўку зрабілі менавіта на матывацыю і не памыліліся. Павялічыўшы расцэнкі на вытворчасць прадукцыі, прапанавалі людзям большы заробак і нашмат большую атрымалі эфектыўнасць працы. Цяпер кожны зацікаўлены зрабіць сваю справу як найлепш.
…У завяршэнне размовы пераходзім на дзяцей. Сыны — гордасць маёй субяседніцы: працавітыя, уважлівыя, спагадлівыя. Старэйшыя набываюць прафесію электрыка-
энергетыка ў каледжы, вучацца старанна, за што бацькі атрымліваюць Лісты ўдзячнасці. Пасля заканчэння навучання хлопцы плануюць вярнуцца маладымі спецыялістамі ў філіял “Варатынь”. Дзеля дабрабыту дзяцей і сям’і, з-за таго, што займаецца блізкай да душы справай, Тамара Анд­рэеўна з ахвотай штораніцы заступае на давераны ёй адказны ўчастак і цвёрда ўпэўнена — наперадзе ў калектыва не адна вытворчая перамога.
Алена КАРПЕНКА.
Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.