“Каб пачынаць нанова — была б і за даярку, і за цялятніцу”

“Гэта прыемная з твару, маладзенькая жанчына, якую вы бачыце на здымку, — даярка саўгаса “Кісялевічы” Ніна Бычкова. Яна абслугоўвае 40 кароў, ад кожнай атрымала ў мінулым годзе на 190 кілаграмаў малака больш, чым у папярэднім. І сёлета мяркуе развіць поспех”. На такі подпіс пад фотаздымкам Ніны Іванаўны мы натрапілі, праглядаючы выпускі раённай газеты за 1996 год.

З таго часу мінула 25 год — на фотакартцы гераіне аповеду няма і трыццаці. І хоць то тут, то там на яе твары пасяліліся маршчынкі, загрубелі ад цяжкай працы рукі, Ніна Іванаўна сустракае нас на малочна-таварнай ферме пас. Юілейны ААТ “Саўгас Кісялевічы”, дзе па-ранейшаму дасягае высокіх вытворчых паказчыкаў, гэткай жа шчырай, адкрытай, шырокай усмешкай. Праўда, у якасці аператара не машыннага даення, як у 1996-м, а па дарошчванні маладняку буйной рагатай жывёлы.

32 гады (столькі працуе ў “Саўгасе Кісялевічы”) прайшлі, са слоў субяседніцы, як адзін. Хоць, калі разва­жыць — столькі падзей адбылося на яе працоўным і асабістым жыцці…

Нарадзілася Ніна Іванаўна на Веткаўшчыне. У адну з вёсак раёна — чарнобыльскай зоны — вярнулася працаваць пасля заканчэння кааператыўнага вучылі­шча. Там сустрэла будучага мужа, пажаніліся і ў 1989-м пераехалі за роднымі на Бабруйшчыну, у пас. Юбілейны.

— Іншым разам падумаю: былі ж маладыя, чаго не спыніліся ў Бабруйску, а прыехалі ў раён? І сама ж ведаю адказ — па ўнутраным складзе, па ладзе жыцця вёска заўжды мне бліжэй, — кажа жанчына.

Каб разлічваць на ўласнае жыллё, маладым людзям прапанавалі стаць аператарамі машыннага даення ў саўгасе. Варыянтаў не было — пага­дзіліся, дый сельскагаспадарчай працы жанчына, якая вырасла ў вялікай сям’і, не баялася. Муж пасля некалькіх год даярства, дзе таксама выдатна сябе зарэкамендаваў, перавёўся ў шафёры.

Гаспадарка развівалася, Юбілейны адбудоўваўся, і з часам сям’і, у якой падрастала двое дзетак, вылучылі добраўпарадкаваны дом на галоўнай вуліцы населенага пункта. Праўда, выкупіць адразу жыллё ў сям’і не атрымалася, а пасля давялося прыватызаваць за немалую суму. Але і на гэтую акалічнасць Ніна Іванаўна не наракае: прывыкла шукаць ва ўсім станоўчае. Тым болей што праз паўгода надыходзіць час поўнага разліку.

Сын і дачка, пра якіх маці гаворыць з вялікай пяшчотай, жывуць асобна, але ў бацькоўскі дом часта наведваюцца, дапамагаюць з агародам і вялікай гаспадаркай, бавяць час з дзецьмі (у Бычковых трое ўнукаў). Ніна Іванаўна адзіная, хто трымае ў пасёлку карову (да нядаўняга часу нават было дзве). Праблем з назапашваннем сена на зімоўку, як кажа, не ўзнікае: можна купіць, як зрабілі сёлета, або самім нарыхтаваць з падтрымкай гаспадаркі — кіраўніцтва ў гэтым ніколі не адмаўляе.

У даярскай справе маладая жанчына сябе добра зарэкамендавала — надоі год ад году раслі, а з імі і пашана. Дасягнутыя 5 000 кілаграмаў малака на карову прывялі яе ў кагорту перадавікоў вытворчасці і не толькі раённага маштабу. “У той год абласную ўзнагароду далі і прэмію дужа вялікую”, — згадвае жанчына.

Між тым, прафесію даяркі пасля 12 год работы з-за праблем са здароўем Ніне Іванаўне давялося пакінуць. Сем год была на лягчэйшай працы, за вартаўніка. Калі праблема ўляглася, пага­дзілася на цялятніцу, прычым, не ў самых лепшых умовах колішняга палігона: у прыстасаваных пад жывёлу збудаваннях, без электрычнасці, з прывазнымі кормам і вадой.

Характарызуючы працаўніцу, дырэктар Валерый Аляксандравіч Сяргейчык заўважыў: “Адно тое, што ў такіх над­звычай складаных умовах Ніна Іванаўна мела прыбаўленні ў вазе, кажа, наколькі адказны і сумленны яна чалавек, неабыякавы і працавіты”.

Другі год як субяседніца працуе на МТФ пас. Юбілейны, куды пасля рэканструкцыі памяшканняў перавялі з “палігона” жывёлу. Умовы, па яе словах, створаны добрыя, корму ўдосталь: сена, сянаж, сілас, кукуруза, канцэнтраты. Хоць, як з усмешкай заўважае, яе цяляты ніколі не былі абдзелены. Па характары Ніна Іванаўна не мае звычкі замоўчваць праблему, калі што — тут жа звяртаецца да загадчыка фермы, а то і кіраўніка. Неабыякавая, хуткая, энергічная, з калгаснай жывёлай абыходзіцца, як са свайго падворка, таму і вынікі мае адпаведныя, таму і ўшанавана на Дошцы гонару “Саўгаса Кісялевічы”.

На пытанне, ці не шкадуе субяседніца, што лёс прывёў яе на ферму, а не за прылавак (на гэта вучылася), пасля невялікай паўзы адказвае: “Не. Кожнаму сваё. Каб пачынаць нанова, была б і за даярку, і за цялятніцу. Нялёгка. Цяжка… Але маё”.

У час размовы Ніна Іванаўна раз ад разу паварочваецца да сваіх “выхаванцаў”, лагодна паводзіць далонню па прыгожых белабрысых пысах цялятак сіментальскай пароды, якія з усіх бакоў імкнуцца патузаць даглядчыцу за халат, быццам дзякуюць за поўныя кармушкі. У канцы сустрэчы яна яшчэ раз уважліва аглядае немалую гаспадарку, шпарка садзіцца на веласіпед, каб зусім хутка ізноўку прывітацца са сваімі гадаванцамі.

Алена КАРПЕНКА. Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.