Сям’я — гэта сем я

15 мая — Дзень сям’і

Для Алы і Андрэя Хандзецкіх з пасёлка Рэдкі Рог гэта не крылаты выраз, а штодзённая рэальнасць. Імёны іх ды пяцёра сыноў: Косця, Улад, Валера, Глеб, Марк, уперамешку і па-асобку, у доме гучаць бясконца, і ніхто не крыўдуе, калі матулі раптам здарыцца пераблытаць. Вокны двухпакаёўкі ў доме па вуліцы Леніна, дзе болей за 15 год кватэруе сям’я (жыллё належыць Андрэевай сястры), выглядаюць дагледжана, што імпануе, дае зразумець — з парадкам тут усё ў парадку.

У Рэдкі Рог мы наведаліся а 17-й га­дзіне: хацелася застаць сям’ю ў поўным складзе. Магчымасць такая, як нас папярэдзілі, — толькі ўвечары, калі збіраюцца хто з работы, хто са школы, а хто з дзіцячага садка.

Галава сямейства Андрэй сустрэў нас са старэйшым 13-гадовым Косцем і трохгадовым Глебам (Улад, якому 11-ць, у санаторыі), пакуль жонка з трохмесячным Маркам чакала на прыпынку школьны аўтобус з 6-гадовым Валерам (дашкольная ўстанова і школа знахо­дзяцца ў суседняй Брожы). Туды ж на працу ездзіць і Андрэй Валер’евіч — зай­мае пасаду лесніка мясцовага лясніцтва ДЛГУ “Бабруйскі лясгас”. Графік работы ў яго на гадзіну скарочаны, з-за чаго — працоўная субота. Вольнага часу на дзяцей у яго, як кажа, няшмат, асаб­ліва цяпер, калі даводзіцца літаральна штодня бываць на будоўлі ў Туголіцы, дзе для шматдзетнай сям’і ўзводзяць дом. Але ж тыя хвіліны, што выпадаюць, Андрэй Валер’евіч — з дзецьмі. Разам яны не толькі на рыбалцы, на градах (апрацоўваюць два надзелы), у двары, дзе работа заўжды знойдзецца, за рамонтам аўтамабіля.

— Сынамі сваімі задаволены, — з цеплынёй і адначасова гонарам кажа шматдзетны бацька, упэўнена пераліч­ваючы ўзрост кожнага з пяці дзяцей. — Спадзяюся, што вырастуць сумленнымі, працавітымі людзьмі — ва ўсялякім разе мы з жонкай усё для гэтага робім. Матэрыяльна, што і казаць, нялёгка. Нават пры маёй някепскай, здавалася б, зарплаце і жончыных дэкрэтных даводзіцца уключаць рэжым эканоміі. Але ж дзеці ўсе чаканыя, абжываліся імі з усведамленнем сваіх магчымасцяў, іх патрэб, таму спраўляемся і не наракаем. Да таго ж, вялікая падтрымка ад дзяржавы. Як шматдзетнай сям’і, нам вылучылі субсідыю на будаўніцтва дома. На гэтыя ж мэты плануем задзейнічаць сямейны капітал.

— Дзеці і муж — гэта мой сусвет, у іх я гатова растварыцца! — далучаецца да размовы Ала, лагодна пагойдваючы ў вазку маленькага Марка. — Сыны розныя па характары, захапленнях, але ўсе яны — мае памочнікі. Асабліва, вядома ж, старэйшыя. Косця больш лю­біць хатнія справы: дапамагчы на кухні, пагуляць з малодшымі. Уладзік, наадварот, гарэза і такі маленькі гаспадар! Прынесці дроў, паскладваць паленне — гэта яго.

Як і кожная матуля, Ала Анатольеўна гатова бясконца расказваць пра дзяцей, іх звычкі, гульні, перавагу ў ежы… І самымі цёплымі словамі ўзнагарожвае мужа:

— Ад таты дзеці гатовы не адыходзіць, — з любоўю і павагай да другой палавінкі кажа жанчына, — але і ён дзеля іх на ўсё здольны. Сёлета, рыхтуючыся павіншаваць Глеба з трэцім днём нараджэння, забыліся на рознакаляровыя шары. Калі дзеці паклаліся спаць, разважылі, што падарунак, вядома ж, добра, але найярчэйшае ўражанне свята ў дзіцяці ўсё ж ад шароў. І муж, нягледзячы што позна, паехаў у Бабруйск, дзе крамы яшчэ працавалі.

Рана застаўшыся без матулінай пя­шчоты і клопату (маці не стала, калі Але было тры гады), на ўласным вопыце зведаўшы, як балюча — хацець і не мець (акрамя яе, бацька гадаваў яшчэ двух дочак), Ала Анатольеўна імкнецца, каб яе дзеці не мелі ні ў чым патрэбы, і рашуча аберагае сямейнае шчасце. “За мужа, сыноў не перастаю маліцца і дзякаваць Богу, — кажа субяседніца. — З імі адчуваю сябе па-сапраўднаму шчаслівай, патрэбнай, абароненай. Але ж гэта не значыць, што сыноў толькі пестую, дазваляю ўсё без разбору. Калі ёсць нагода, магу і голас павысіць, пажурыць. Пры гэтым абавязкова разам абмяркуем, чаму атрымалі заўвагу, чаму той ці іншы ўчынак паўтараць нельга.

Будуючы ўласную сям’ю, імкнучыся выхаваць у дзяцей найлепшыя якасці, каб не толькі цяпер, але і ў будучым ганарыцца сынамі, Хандзецкія з павагай і клопатам ставяцца да сваіх бацькоў. З перасяленнем у Туголіцу, якое плану­юць на восень, Ала Анатольеўна бачыць станоўчае не толькі ў паляпшэнні ўмоў жылля, але і магчымасці падтрымаць бацьку, які жыве ў пасёлку. Пры гэтым і яна, і муж з вялікай удзячнасцю расказ­ваюць пра неацэнную дапамогу іх сям’і з боку родных і асабліва матулі Андрэя Валер’евіча.

Гаворачы пра сакрэт сямейнага шчасця, мае субяседнікі ўпэўнены, што гэта якраз-такі і не сакрэт — усяго толькі любоў і павага адзін да аднаго, хваляванне адзін за другога, сумесныя інтарэсы і клопаты, пяшчотныя абдымкі дзяцей. Шчырасць іх адносін вызначаецца не словамі (сказаць можна што заўгодна), а справамі: увагай, дапамогай, матэрыяльнай і маральнай падтрымкай. Таму пры ўсіх складанасцях вялікай сям’і, у будучыню героі аповеду глядзяць упэўнена. А наваселле, якое не за гарамі, толькі садзейнічае гэтаму.

Алена КАРПЕНКА. Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.