Таццяна Мікалаеўна Косцева, тэхнік-асемянатар, а з некаторага часу і загадчыца малочна-таварнай фермы “Плёсы” ААТ “Міхалёўская Ніва”, нарадзілася і жыве ў Іванаўцы, раней вёсцы, цяпер аграгарадку. Прафесію тэхніка-асемянатара асвоіла 8 год таму на курсах пры Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, куды яе накіравалі як здольнага, мэтанакіраванага, адказнага работніка галіны. Да авалодання ж новай прафесіяй была вучоба ў Бабруйскім прафесійна-тэхнічным вучылішчы і праца на працягу трох гадоў на бабруйскай мехавой фабрыцы, пераезд з горада на малую радзіму і абавязкі загадчыцы мясцовай малочна-таварнай фермы. У новую прафесію Таццяна Мікалаеўна ўключылася з усведамленнем значнасці яе для аграрнай галіны. Набытыя ў акадэміі веды імкнулася пашыраць, з гатоўнасцю пераймала вопыт больш дасведчаных у справе калег, і цяпер прызнана адным з лепшых тэхнікаў-асемянатараў раёна.   

“Сваю работу я люблю, як і сельскі ўклад жыцця ўвогуле. Цішыня, спакой, раздолле — гэта маё”,  — кажа субяседніца ў адказ на запытанне, ці не шкадуе, што не засталася ў свой час у горадзе.

З планамі развіцця вёскі і сельскагаспадарчай галіны на бліжэйшыя пяць год звязаны і найбольшы інтарэс Таццяны Косцевай на Усебеларускім народным сходзе, куды яна паедзе ў складзе раённай дэлегацыі.  На пытанні “раёнкі” да ўдзельнікаў высокага форуму адказала наступнае.

— Таццяна Мікалаеўна, з якім настроем збіраецеся на сход?

— Настрой выдатны: прыемна, што даверылі такую пачэсную місію. І хвалююча, вядома, як ад усяго, што робіш упершыню.

— На якія вынікі высокага форуму спадзяецеся перш за ўсё?

— Як вясковага жыхара, мяне хвалююць пытанні дэмаграфічнай сітуацыі на сяле, новых працоўных месцаў, заробку, развіцця сельскагаспадарчай галіны. Вельмі хочацца, каб нашыя аграгарадкі напаўняліся дзецьмі, каб на сяле быў годны заробак і моладзь выбірала для жыцця і развівала вёску. У мяне самой трое сыноў, адзін яшчэ школьнік. Для мяне асабіста было б вялікім шчасцем, каб усе яны жылі побач, каб была магчымасць часта бачыцца і ўзаемадзейнічаць, дапамагаць адзін аднаму, каб на вачах раслі ўнукі, каб была дагледжанай старасць. Пакуль жа гэта праблема. Вельмі спадзяюся, што высокі форум знойдзе рашэнне пытанню далейшага развіцця вёскі.

— Каб давялося выступіць вам самой, пра што б з высокай трыбуны сказалі?

— Пра гэта б і сказала. Вёску трэба развіваць, а для гэтага патрабуюцца маладыя рукі. 

Алена КАРПЕНКА. Фота Генадзя БАГДОНАСА.