Адна мара на ўсіх — жыць у міры і згодзе

2-3 сакавіка 2006 года ў сталіцы нашай краіны адбыўся III Усебеларускі народны сход. У форуме прынялі ўдзел прадстаўнікі прамысловасці, сельскай гаспадаркі, сацыяльнай і культурнай сфер, прадпрымальнікі, моладзь. У ліку ўдзельнікаў сходу была настаўніца беларускай мовы і літаратуры Брожскай школы Н.У. Вярбіцкая. У гутарцы з журналіс­там райгазеты Наталля Уладзіміраўна па­­дзялілася ўспамінамі аб знамянальнай палітычнай падзеі ў жыцці беларус­кага народа.

Услед за марай свайго дзяцінства

Родам Наталля Уладзіміраўна з Барысаўскага раёна. Мара стаць настаўніцай з’явілася ў яе ў раннім дзяцінстве. Маці дзяўчынкі, якая працавала медыкам, жадала, каб дачка пайшла па яе шляху. Аднак Наталля не здрадзіла мары свайго дзяцінства. Лёс накіраваў яе ў БДУ на філалагічны факультэт. Так дзіцячая мара ператварылася ў любімую прафесію. Маладзенькай дзяўчынай яна прыехала ў вёску Вішнёўка Бабруйскага раёна і вось ужо больш за 40 год працуе тут настаўніцай. Наталля Уладзіміраўна выкладае вучням родную мову, прыгожую, напеўную і непаўторную, прывівае ім любоў да яе, на кожным занятку адкрываючы чароўнае гучанне беларус­кага слова. Доўгі час яна працавала намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце Вішнёўскай школы, але з 2005 года пасля яе рэарганізацыі Наталля Уладзіміраўна настаўнічае ў Брожскай сярэдняй школе.

“Мне пашчасціла быць у ліку дэлегатаў”

Адна з яскравых старонак біяграфіі Наталлі Уладзіміраўны — удзел у III Усебеларускім народным сходзе.

“Чаму мне пашчасціла быць у ліку дэлегатаў ад нашага раёна?” — задаецца пытаннем настаўніца. Яна задуменна разглядае значкі і пасведчанне дэлегата, якія ляжаць перад ёй на стале, і працягвае свой расказ:

— Мабыць, гэта была ўзнагарода за маю працу. Сапраўды, вынікі ў нашай школе па беларускай мове былі заўсёды добрыя. На ўроках я стараюся даваць грунтоўныя веды, далучыць школьнікаў да духоўных каштоўнасцей беларускага народа, абудзіць жаданне шанаваць культуру роднага краю. Гэта вялікае шчасце — бачыць дапытлівыя вочы разумных і здольных дзетак. Усё гэта дае вялікую асалоду і натхняе на плённую, адказную працу.

Адчуваўся гонар за краіну

Сакавік 2006-га. Што засталося ў памяці з часу той значнай палітычнай падзеі? Перш за ўсё, як успамінае Наталля Уладзіміраўна, — добразычлівыя адносіны.

— Памятаю ўсю нашу дэлегацыю. Да сённяшняга часу ў мяне захоўваецца каляровы фотаздымак дэлегатаў Магілёўскай вобласці і Бабруйскага раёна. Сярод іншых — былы старшыня Бабруйскага райвыканкама Міхаіл Шалкоўскі. Добра памятаю Аляксандра Атрохава. Ён працуе да гэтага часу, і я часта бачу яго прозвішча на старонках нашай райгазеты. Быў сярод дэлегатаў раёна і камбайнер СВК “Гігант” Генадзь Хурсан, які ўжо, на жаль, пайшоў з жыцця, і іншыя. Перад паездкай у сталіцу дэлегаты Прыдняпроўскага краю былі спачатку запрошаны ў абласны цэнтр. У той час у Магілёве ўжо пабудавалі Лядовы Палац, дзе і адбылася сустрэча. Для дэлегатаў быў наладжаны цёплы прыём, арганізаваны канцэрт з удзелам зорак беларускай і расійскай эстрады. У ходзе сустрэчы мы адчувалі асаблівую ўрачыс­тасць гэтага мерапрыемства.

Адчуваўся гонар за нашу краіну, за тое, што мы ўпэўнена крочым па шляху развіцця. Там перад намі выступала кіраўніцтва вобласці, давала пэўныя наказы. Яшчэ магчыма, што ў ходзе сустрэчы ў Магілёве была мэта нас пазнаёміць, зблізіць. Як бы там ні было, я памятаю, што ў Мінск мы ўжо ехалі добрымі сябрамі і таму адчувалі сябе выдатна і камфортна, — адзначыла Наталля Уладзіміраўна.

Упэўненасць, адказнасць і мудрасць

Дэлегатаў рассялілі па 2 чалавекі ў пакоях. На працягу двух дзён, пакуль ішоў усенародны сход, яны жылі і адпачывалі пасля плённай працы ў добрых умовах, утульна і камфортна. Форум адбываўся ў Палацы Рэспублікі. Перад дэлегатамі выступіў Прэзідэнт А. Лукашэнка з дакладам “Дзяржава для народа”. Падчас форуму падымаліся самыя розныя пытанні. Размова ішла аб выніках і далейшых перспектывах, арыенцірах на чарговую пяцігодку, інавацыях, духоўным і культурным развіцці краіны і г. д. Разам з іншымі дэлегатамі Наталля Уладзіміраўна прыняла ўдзел у абмеркаванні Праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця Беларусі на 2006-2010 гады. З цеплынёй у голасе яна згадвае мінулую падзею:

— Да гэтага часу я захоўваю нумар газеты “СБ. Беларусь сегодня”. У ім поўнасцю надрукаваны даклад Прэзідэнта. Вельмі прыемна, што ў гэтым нумары на адной са старонак размешчаны фота­здымак, дзе дэлегацыя нашага раёна ў поўным складзе. Памятаю, што мы ся­­дзелі ў 8 радзе, вельмі блізка да сцэны. Я добра бачыла ўсіх дакладчыкаў і кіраўніка дзяржавы Аляксандра Лукашэнка. Ён тады быў значна маладзейшы, але і ў тыя гады, як і сёння, у ім добра адчуваліся ўпэўне­насць, мудрасць і адказнасць за лёс народа і дзяржавы.

Падарункі на ўсё жыццё

Ад моманту правядзення III Усе­беларускага народнага сходу ў сямейным архіве Вярбіцкіх захаваліся дакументы дэлегата. Сярод іх — пасведчанне ўдзельніка народнага форуму, значкі. Ёсць таксама і падарункі. У Магілёве дэлегатам на памяць аб значнай палітычнай падзеі ў жыцці беларускага народа былі ўручаны камплекты фіранак на вокны ад магілёўскай фабрыкі “Лента”, а ў Мінску — скураныя партфелі і кнігі. Наталля Уладзіміраўна з задавальненнем дэманструе фота, кнігі і іншыя рэліквіі са свайго сямейнага архіву.

— Для мяне, як для настаўніцы, каштоўным падарункам былі кнігі. Частку з іх я адразу перадала школе, каб карысталіся дзеці. Сярод іх была кніга, прысвечаная Магілёўскай вобласці, і яшчэ адна — цалкам аб нашай краіне. А для сябе я пакінула кнігу “Спадчына Беларусі”. Дарэчы, гэта выданне вельмі любіць мой унук. Ён займаецца ў беларускамоўнай гімназіі. Кожны раз, калі прыязджае да мяне з Мінска, часамі з захапленнем разглядае яе і такім чынам знаёміцца са спадчынай роднай зямлі.

Жыць у згодзе

На жаль, у захапляльным аповедзе Наталлі Уладзіміраўны часам гучаць і ноткі горычы. Як настаўніка яе вельмі хвалюе сучаснае становішча педагога. Яна ўспамінае, ужо і на тым сходзе ішла размова, як вярнуць прэстыж прафесіі, прымусіць надаваць пытанням выхавання больш увагі не толькі ў школе, але і ў сям’і.

Сама Наталля Уладзіміраўна стараецца рабіць сваю працу сумленна. Ніколі не шукала і не шукае лёгкіх шляхоў, і па сённяшні дзень сее разумнае, добрае, вечнае. Трэба сказаць, у яе гэта добра атрымліваецца. Таленавітая настаўніца выхавала шмат пераможцаў рэспубліканскіх, абласных і раённых алімпіяд, мае мноства грамат, падзяк, іншых узнагарод. Сведчаннем таго, што яна добра выконвала наказы III сходу, з’яўляецца ўзнагарода ад кіраўніка дзяржавы. Настаўніца па выніках 2009/2010 навучальнага года за асабісты ўклад у развіццё здольнасцей вучняў атрымала прэмію спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных вучняў і студэнтаў.

Як і 40 гадоў назад, у гэтыя няпрос­тыя для ўсіх беларусаў дні Наталля Уладзіміраўна працягвае вучыць дзяцей любіць, ведаць і шанаваць мову свайго народа, быць сапраўднымі патрыётамі Радзімы.

Пранікнёна Наталля Уладзіміраўна дзеліцца сваімі думкамі:

— Калі прыехала з форуму, то ведала адно — трэба працаваць. Працаваць адказна, сумленна. Але ж сёння балюча глядзець на тое, што адбываецца ў нашай краіне. Чаго людзі не падзеляць? Чаго ім не хапае? Чалавек прыйшоў на зямлю, каб сагрэць яе сваім цяплом, сваёй працай. Дык працуйце, рабіце дабро! І ўсё будзе ў нас добра. Вельмі правільна, што наступны год абвешчаны Годам народнага адзінства. Гэта патрэбна і актуальна. Беларусы — мірны народ, яны павінны жыць у згодзе. Я спадзяюся, што гэта адбудзецца.

Валянціна Мілохіна. Фота з архіву.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.