Дзе добрае малако,там і добры заробак

Дастойны заробак у прадстаўнікоў некіруючага складу, без звыклага прыгаворвання-выразу “можна б было і болей”, выклікае, як мінімум, цікавасць. А калі гаворка ідзе пра сельскую мясцовасць ды прытым аграрную галіну, то і непадробнае здзіўленне. Так і напрошваецца сказаць — “не можа быць!”. Аказваецца, можа. І не дзе-небудзь далёка, а ў нашым раёне. І кажуць у філіяле “Варатынь” ААТ “БЗТДіА” пра гэтую здавалася б неардынарную з’яву звыкла, без антуражу і надзвычайнасці сітуацыі. Маўляў, і доім жа не 10 кілаграмаў на карову.

Супрацьставіць няма чаго. Ды і навошта? Можна толькі парадавацца за людзей, чыя цяжкая праца (акцэнт на гэтым робіцца колькі сябе і памятаю) нарэшце і годна аплачваецца. Прычым, выгада ад гэтага (даказана не сёння) — для наймальніка і нанятага ўзаемная: маючы магчымасць зарабіць, людзі выкладваюцца на ўсю моц.

— Мы сёлета, з улікам павялічанай працоўнай нагрузкі на работнікаў, пераглядзелі расцэнкі і ў раслінаводстве, і ў жывёлагадоўлі, па максімуму ўвязалі іх з прадуктыўнасцю працы людзей, — кажа выконваючы абавязкі кіраўніка філіяла “Варатынь” Васіль Пятровіч Жук. — Людзі сталі зарабляць — і вынік пайшоў. З гэтым у тым ліку звязваем 2-е месца ў раённым спаборніцтве на ўборцы збожжавых і зернебабовых раслін і значны прырост па малаку: за 10 месяцаў на карову надаілі 5 766 кг (найвышэйшы паказчык у раёне), што на 1 427 кг болей, чым за адпаведны перыяд папярэдняга года. Пабачыўшы, што ёсць магчымасць добра зарабіць і велічыня заробку канкрэтнага чалавека напрамую залежыць ад яго ж прадуктыўнасці працы, людзі сталі нашмат лепш працаваць, з большай выкладкай — гэта факт. Сёння наша гаспадарка прадае дзяржаве прыкладна 27 тон малака ў дзень, плюс 157% у параўнанні да папярэдняга года, а гэта немалыя дадатковыя грошы на развіццё.

Фёдар Козыраў

Між тым, максімальнае выкарыстаннне чалавечага патэнцыялу — не адзінае, што ўплывае на павелічэнне аб’ёмаў вытворчасці ў малочнай галіне. Ёсць, па словах загадчыка МТФ №1 Фёдара Васіль­евіча Козырава, дзе ад каровы ў дзень бяруць ў сярэднім па 22 кг малака (ферма па надоях на 1-м месцы ў філіяле), і два іншыя неад’емныя складнікі — належная арганізацыя вытворчасці і добрая кармавая база. І з тым, і з другім на аб’екце, што ён узначальвае, усё, як кажа, у парадку.

— Сёлета і пашу “падцягнулі”, травянога корму назапасілі добрай якасці, на працягу года забяспечаны канцэнтратамі пад поўную патрэбу. Самы строгі падыход да збалансаванасці рацыёнаў, якія распрацоўваем сумесна з кіраўніком Васілём Пятровічам, добрае стаўленне ветурача да абавязкаў, — пералічвае загадчык Козыраў умовы вялікага малака на ферме.
І калі нарыхтоўка корму — клопат найперш кіраўніцтва ды раслінаводаў гаспадаркі, то яго “данясенне” да жывёлы і ў цэлым арганізацыя працы на МТФ аг. Варатынь, падбор работнікаў — на Фёдары Васільевічы.

— Скажу па сваёй ферме, што выпадковых лю­дзей мы не трымаем. Можа хто і крыўдуе на мяне за занадта жорсткую кадравую палітыку, але па-іншаму нельга. Вынік станоўчы таму і маем, што ні п’яніц, ні лайдакоў у калектыве не церпім. Атрымаць ад кароўкі ў дзень 22 літры малака — гэта, скажу я вам, няпростая справа: рагулю за гэта трэба і адпаведна накарміць, і прылашчыць, і якасна даглядзець. Тыя, хто сёння працуе ў нас, — падыходзяць да абавязкаў адказна і сумленна. Апошняе стымулюе і магчымасць павялічыць заробак: лепш пастараўся — болей прынёс дамоў грошай. Таму людзі стараюцца і маюць, паверце мне, дастойную зарплату.

Вынікі ў жывёлагадоўлі — гэта работа не аднаго дня і не аднаго чалавека. Гэта штодзённая калектыўная праца людзей розных прафесій — ад вартаўніка фермы да кіраўніка сельгаспрадпрыемства. Што датычыцца непасрэдна філіяла “Варатынь” — то гэта яшчэ, як тут кажуць, і вялікая падтрымка галаўнога прадпрыемства. Прамыслоўцы аказваюць усебаковую дапамогу сяльчанам. Асабіста дырэктар ААТ “БЗТДіА” Уладзімір Віктаравіч Кісель, намеснік дырэктара па сельскай гаспадарцы Марына Мікалаеўна Аўрамчык праяўляюць непадробны інтарэс да спраў у сельскагаспадарчым філіяле, не пакідаюць без увагі праблемныя пытанні, што, безумоўна, дадае калектыву ўпэўненасці ў заўтрашнім дні, а адначасова і жадання — дасягаць яшчэ лепшых вынікаў.

Алена Віктараўна Усцінава

Сярод работнікаў МТФ аг. Варатынь, хто аддае справе ўсю сябе, — аператар машыннага даення Алена Віктараўна Усцінава. Па выніках кастрычніка яе паказчык удою на карову прызнаны найвышэйшым па ферме.

…Пражыўшы нямала ў Бабруйску, дзе нара­дзілася і вырасла, стварыла сям’ю і не адзін год адпрацавала на “Славянцы”, Алена Віктараўна вось ужо пяцігодку лічыць сябе вясковай жыхаркай. У горадзе засталіся бацькі і сыны. У аграгарадку — свой дом, немалая гаспадарка, магчымасць “пакапацца ў зямлі”. Амаль адразу знайшлася работа даяркі ў мясцовай гаспадарцы. Муж Ула­дзімір працуе жывёлаводам. Пераменамі ў жыцці Алена Усцінава задаволена. І хоць работа аператара на ферме з прывязным утрыманнем жывёлы, па словах жанчыны, нялёгкая: каб зарабіць годны заробак, трэба гэтак жа і працаваць, але затое як прыемна адчуваць, што выкладаешся не задарма, што можаш сабе многае дазволіць і дзецям нешта прапанаваць.

Рагуль на доглядзе маёй субяседніцы болей за паўсотні. Заступіўшы “на службу” а 7 гадзіне, яна першай справай уважліва аглядае жывёлу, правярае наяўнасць корму, вады. Пасля дастаўкі даглядчыкамі канцэнтратаў — бярэцца за іх раздачу. Непасрэдна дойка пачынаецца на МТФ а 8 гадзіне і доўжыцца да 11-ці. Пасля гэтага кароў выпускаюць на 2-гадзінную прагулку. Даярка ж, пасля невялікага перакусу, бярэцца за навядзенне парадку на працоўным месцы. Пасля завяршэння прагулачнага часу жывёлу прывязвае і толькі тады (прыкладна а 14 гадзіне) ідзе дадому, каб у 18.00 ізноўку прыступіць да абавязкаў.

Дома, як з усмешкай заўважае Алена Віктараўна, таксама не да адпачынку: трэба згатаваць вячэру, чакаюць увагі парсючкі, куры ды іншая жыўнасць. Але ж такі рытм жыцця нядаўнюю гараджанку не засмучае, хутчэй наадварот — трымае ў фізічным тонусе. Галоўнае, як яна кажа, каб быў спакой на зямлі і ўсе здаровымі.

Аляксандр Аляксандравіч Ерамееў

Аляксандр Ерамееў

Высокую ацэнку даюць на МТФ аг. Варатынь рабоце жывёлавода Аляксандра Аляксандравіча Ера­меева.

— На ферме меней году, але і гэтага часу хапіла, каб зразумець — прыйшоў сапраўдны гаспадар, — характарызуе 30-гадовага маладога чалавека загадчык Фёдар Козыраў.

Фронт абавязкаў у Аляксандра надзвычай адказны — вырошчванне маладняку. Ад таго, якім будзе догляд цялят, асабліва ў першыя дні пасля нараджэння, залежыць прадуктыўнасць жывёлы, прыбыткі гаспадаркі.

— За дзень мая група прыбывае ад двух да шасці цялятак. Пачынаю іх карміць з малозіва — яго бяру ў даяркі. Тое, што засталося, правяраю на якасць і замарожваю, каб у выпадку, калі карова ацеліцца без мяне, вартаўнік мог размарозіць і абавязкова на працягу двух гадзін выпаіць нованаро­джанаму цяляці, — упэўнена, з веданнем справы расказвае жывёлавод.

На пачатку маленькая жывёла змяшчаеццца ў індывідуальных доміках на двары фермы. Пасля таго як “здымуць з малака”, — пераводзяць на сухі корм у прафілакторый.

— З маленькімі нашмат болей турбот, — працягвае субяседнік. — Асабліва пільны догляд патрабуецца ў першыя 15 дзён. Тое ж малако, каб пазбавіць мікробаў, на працягу 40 хвілін стэрэлізую — устаноўка для гэтага маецца — і толькі пасля выпойваю.

Каб своечасова ўправіцца з рознаўзроставай групай у 100-150 галоў, прапанаваць кожнай свой рацыён, на ферме малады чалавек ужо ў 5 раніцы. (Жывучы ў Кавалях, на працу прыязджае на ўласным аўто, паліва — за кошт гаспадаркі). Пасля выпайкі і кармлення бярэцца за іншае неабходнае — падаслаць жывёле, набраць вады, прасачыць за кармушкамі, калі патрабуецца, аказаць садзеянне доктару… Заканчвае ранішні догляд прыкладна а 12 гадзіне. Вячэрні — з 17-ці
да 22-х.

Не салодка? Так. Але і заробак (залежыць ад прывагаў і захаванасці маладняку), значна пераўзыходзіць сярэдні па краіне. Для сям’і з двумя маленькімі дзецьмі — фінансавы бок асабліва важны.

— Заробная плата дастойная, — упэўнена кажа Аляксандр, — ды і сама па сабе работа ў жывёлагадоўлі мне падабаецца.
Зрэшты, і Аляксандр, і яго жонка выраслі ў Баб­руйску. У Кавалі маладая сям’я пераехала пасля праблем з гарадскім інтэрнатам. Цяпер іх жыллё — арэндны катэдж з усімі дабротамі, газавым забеспячэннем. Жонка жывёлавода працягвае працаваць у горадзе (гэтым часам у дэкрэтным адпачынку). У сельскай мясцовасці Ерамеевы абжыліся гаспадаркай, таму заўжды на стале і мяса, і гародніна са свайго падворку.

Алена КАРПЕНКА. Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.