«Такія спецыялісты сустракаюцца рэдка»

Так коратка, але ёмка кіраўнік філіяла “Харчавік-Агра” ААТ “Чырвоны харчавік АграСэрвіс” Міхаіл Стрыжэўскі ахарактарызаваў падначаленага, галоўнага інжынера Антона Рэдкага. Па выніках сёлетняга раённага жніва ў намінацыі “Сярод галоўных інжынераў сельгасарганізацый” спецыяліст заняў пачэснае 2-е месца. Як аказалася, перамога не першая. У тройку лідараў інжынер Рэдкі ўвайшоў у мінулым годзе і годам да таго, што кажа пра сістэмнасць яго падыходу да работы.

Акалічнасць, што паслужны стаж Антона ў разы пераўзыйшоў той, што адводзіцца на званне “малады спецыяліст” (у галіне АПК сем год), дае падставу для таго, каб меркаванні-развагі маладога галоўнага інжынера былі пачутымі.

— Антон, чаму выбралі сельскагас­падарчую прафесію?

— Я вырас у сельскай мясцовасці, бацька працаваў галоўным эканаміс­там у калгасе. Заробак у родных быў не такім, каб задаволіць усе мае інта­рэсы — хацелася і відэамагнітафон, і гульнёвую прыстаўку, і шэраг іншага, чаго да гэтага не было. Таму ўжо з 7-га класа летнія канікулы праводзіў на зернетоку — дзе з шуфлем, дзе з венікам. Сельгасвытворчасць здавалася зразумелай, таму пасля школы, як і бацька, паступіў у Горацкую акадэмію. У гады студэнцтва таксама падпрацоўваў — быў памочнікам камбайнера, дапамагаў і адначасова вучыўся ў механізатараў рамантаваць тэхніку…

— У “Харчавік-Агра” трапілі па размеркаванні?

— Не. На працу быў накіраваны ў гаспадарку Калінкавіцкага раёна. Але заканчэнне абавязковай адпрацоўкі супала з жаніцьбай, і мы прынялі рашэнне пасяліцца ў Бабруйску, дзе жонка першай знайшла работу. Там ёй прапанавалі інтэрнат, а жыллёвае пытанне для нас было важным. Мае пошукі работы ў горадзе некалькі зацягнуліся, таму, калі прапанавалі ў “Харчавік-Агра”, доўга не думаючы паехаў. Працую 5 год, з іх 3 — у якасці галоўнага інжынера.

— Штодзённая язда з горада ў вёску і назад не вымотвае?

— Дабіраюся на ўласным аўто, таму не. Спрабаваў, эканомячы сродкі, на дызелі, але нязручна: калі, здараецца, трэба раней прыехаць, калі затрымацца.

— На рабоце ўласным аўто таксама карыстаецеся?

— Не. У мяне, як і кожнага з галоўных спецыялістаў гаспадаркі, працоўны аўтамабіль, што дадае зручнасці рабоце.

— Што значыць — быць галоўным інжынерам у АПК?

— Гэта значыць арганізоўваць і кант­раляваць ход падрыхтоўкі тэхнікі да сельгасработ, вырашаць пытанні дастаўкі дэталяў і рамонту (калі абмежаваны ў тэрмінах, а зачастую і ў фінансах), а таксама падрыхтоўкі і рамонту абсталявання жывёлагадоўчага комплексу і шэраг іншага.

— Нялёгкая работа?

— Цяжкая.

— Што асабліва складана?

— Адсутнасць выходных — ад гэтага многія маладыя сыходзяць.

— Чаму такое здараецца?

— У сельскай гаспадарцы па-іншаму нельга.

— Сапраўды нельга? Ці можа ўсё прасцей — да такога раскладу прызвычаіліся за дзесяцігоддзі і ніхто не бярэцца яго змяніць?

— Ну хіба спыніш тую ж уборку хлябоў? А жывёлагадоўля… Яна ж функцыянуе без выходных — раптам праб­лемы з абсталяваннем? Абавязкова трэба, каб быў чалавек, які здолее з праблемай справіцца.

— І гэты чалавек на працягу ўсіх выходных — вы?!

— Не. Мы гэтае пытанне адрэгулявалі — працуем у траіх (яшчэ інжынер-энергетык і загадчык майстэрняй) па чарзе, так што адзін-два працоўных выходных дні ў месяц — не трагедыя.

— Праца па суботах і нядзелях аплачваецца згодна з Працоўным кодэксам?

— Так.

— Антон, у вас ёсць адчуванне, што займаецеся сваёй справай, ці бываюць сумненні?

— Гэта маё. Падабаецца і сама работа, і стасункі з людзьмі — многія механізатары мае равеснікі. Непараўнальнае адчуванне, калі ўдаецца вырашыць праблему — скажам, сапсаваўся камбайн у полі і нельга дапусціць працяглага прастою — гэта як прайсці квэст.

— У калектыве знаходзіце паразуменне?

— Калектыў у нас выдатны. І вопытныя працаўнікі, і моладзь — адна каманда.

— Зарабляеце за працу добра?

— Нядрэнна.

— Заробак важная для вас умова, каб заставацца ў гаспадарцы?

— Дастаткова важная, але не галоўная.

— А што галоўнае?

— Адносіны кіраўніцтва да работнікаў. Ведаю прыклады, дзе праблема галоўнага спецыяліста гэта толькі праблема галоўнага спецыяліста — кіраўнік тэрмінова хоча бачыць вынік, і яго не хвалюе, як ён будзе дасягнуты.

— Вашага кіраўніка хвалюе?

— Майго хвалюе. І няхай я па максімуму імкнуся дамагацца ўсяго сам — на выручку прыходзяць і вопыт, і інтэрнэт, і стасункі з калегамі — адчуванне, што пры неабходнасці цябе ўважліва выслухаюць, параяць, пасадзейніча­юць, не дае выбіцца з унутранай раўнавагі, а гэта важна.

— Якіх зменаў хацелі б на працы?

— Новай тэхнікі. Тая, што маецца, выключна ўся па тэрмінах адпрацаваная.

— Жывеце ў інтэрнаце, а калі б, скажам, прапанавалі добраўпарадкаваны дом у Цялушы — пагадзіліся б на пераезд у сельскую мясцо­васць?

— Хутчэй не. У горадзе ў жонкі работа, якая ёй падабаецца, болей магчымасцяў для развіцця сына, кола сяб­роў, каб разам адпачыць, ды і стаім на чарзе на будаўніцтва жылля. Так што прасцей за ўсё — мне ездзіць у Цялушу.

— За перамогу ў раённым спаборніцтве атрымалі прэмію — як абышліся з немалой сумай?

— Яшчэ некранутая (усміхаецца). Але падумваем набыць што-небудзь для сям’і.

— Дзякуй, Антон Мікалаевіч, за размову. Жадаем, каб у вашым жыцці было шмат працоўных перамог і каб назаўжды захавалі настрой на абраную справу.

Размову вяла Алена КАРПЕНКА. Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.