Лёгкага шляху, роўных дарог!

Цяпер ужо не знойдзеш арганізацыі, дзе б не было вадзіцеля. У раёне прафесія асабліва распаўсюджана сярод работнікаў сельскай гаспадаркі. І герой нашага аповеду таксама прадстаўнік гэтай стратэгічнай для краіны галіны. Болей таго — адзін з найлепшых прадстаўнікоў: па выніках раённага спаборніцтва за дасягненне высокіх паказчыкаў на жніве Мікалай Антонавіч Хурсан з СВК “Гігант” — размова пойдзе менавіта пра яго — удастоены пачэснага 2-га месца сярод вадзіцеляў транспартных сродкаў сельгасарганізацый.

Прафесійным стартам для Мікалая Хурсана сталі курсы ДТСААФ, якія засвоіў “на выдатна” яшчэ да службы ў арміі. Вадзіцельстваваў, аддаючы абавязак Айчыне, з багажом навыкаў па прафесіі прыйшоў пасля войска ў родную гаспадарку. Працаваў спачатку на газелі, пасля на ГАЗ-53, і вось ужо 7 год — на МАЗе.

Гэтую машыну засвоіў, як кажа, дзякуючы дапамозе вопытных вадзіцеляў гаспадаркі Уладзіміру Мікалаевічу Шэпялевічу і Уладзіміру Іосіфавічу Дайнеку. У іх і цяпер, калі што здараецца, не саромеецца папытаць прафесійнай парады ці падказкі, а яны ніколі не адмовяць.

— У дарозе рознае здараецца, — заўважае Мікалай Антонавіч. — Часцей паломку сам выправіш, але бывае — трэба кансультацыя. У гэтым плане незаменныя мабільны тэлефон і сябры-калегі.
Адказнасць — адна з асноўных рыс характару вадзіцеля Хурсана.

— На працу звычайна прыходжу загадзя, хвілін 15-20 на восьмую. Перад рэйсам правяду неабходнае абслугоўванне тэхнікі, праверу, каб усё было спраўным: светлавыя прыборы, тармазы, іншае. Уважлівасць і піль­насць у нашай прафесіі абавязковыя: дарога спешкі, у любых яе праявах, не церпіць, — разважае субяседнік. — Перш чым прадпрыняць той ці іншы манеўр, трэба узважыць — паспееш ці не, апраўдана або дарма. І галоўнае — трымацца рэнтабельнай хуткасці, не перабольшваць.

Сам ён, як кажа, гэтых пастулатаў прытрымліваецца, а таму ніколі за гады працы не трапляў у поле зроку ахоўнікаў дарожнага руху.

Катэгарычны Мікалай Антонавіч і ў пытанні пра музыку ў час язды (ва­дзіцельская праца ў многіх асацыюецца з гучнай песняй). Хоць сам ён, як кажа, і аматар добрай музыкі і жарту, у час работ, якія патрабуюць павышанай увагі, апошняе не да­пускае.

— МАЗ і сам па сабе мае ўнушальную вагу, а гружоны — тым болей, — кажа вадзіцель, — тут трэба рэагаваць на кожны гук. Так што не да музыкі — слухаю машыну.

Вадзіцель на працы, а дома герой аповеду — клапатлівы галава сямейства. З павагай гаворыць пра жонку (Наталля Міхайлаўна загадвае ў СВК свіна-таварнай фермай), з гонарам — пра сына і дачку. Адчуваючы на­дзейны тыл, вадзіцель Хурсан з задавальненнем штораніцы ідзе на працу. Годна, не адзін дзясятак год садзейнічае развіццю гаспадаркі, якой сумленна служылі (былі жывёлаводамі) і яго бацькі.

Віншуючы раённых вадзіцеляў з надыходзячым прафесійным святам, перадавік сёлетняга жніва жадае калегам здароўя, сямейнага дабрабыту і, вядома ж, лёгкага шляху, роўных дарог.

Алена КАРПЕНКА. Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.