Прафесія, якая не пакідае нават дома. “І першае, і другое абгрунтавана, — дзеліцца мая суразмоўца, з нядаўняга часу ўрач агульнай практыкі Бабруйскай гарадской паліклінікі №2 Людміла Курская, за плячыма якой каля 10 год працы ва ўстанове. — Да падручніка і Інтэрнэта звяртаюся пастаянна, лічу гэта проста неабходным. Для пашырэння прафесійных ведаў: медыцына не стаіць на месцы — навукоўцы прапаноўваюць усё новыя і новыя спосабы лячэння хвароб, і для пацвярджэння выстаўленага дыягназу. Апошняе якраз у тых выпадках, калі прафесія не пакідае і за дзвярыма паліклінікі, і па дарозе да дому, і ў сценах кватэры за хатнімі клопатамі”.

Зрэшты, дома ў доктара Курскай зачастую здараюцца цэлыя “саветы” на медыцынскія тэмы. Муж Павел, урач-нейрахірург, з якім разам навучаліся ў Віцебскім медуніверсітэце і за якім Людміла Генадзьеўна пераехала на бабруйшчыну з роднай аршаншчыны, ніколі не адмаўляе ва ўласным прафесійным меркаванні. І хто ведае, можа з часам да іх сямейнага савету далучыцца трэці член сям’і — дачушка: з практыкі вядома, што дзеці медыкаў зачастую выбіраюць бацькоўскую прафесію. Ва ўсялякім разе цяпер у васьмігадовай Ірыны, як з усмешкай і адначасова гонарам заўважае Людміла Генадзьеўна, перавагі-развагі менавіта такія.
Прымаючы за працоўную змену ў сярэднім па 20-25 пацыентаў, аналізуючы хваробы, з якімі звяртаюцца вяскоўцы ў паліклініку, доктар Курская не стамляецца арыентаваць сельскае насельніцтва на здаровы лад жыцця. “Навошта даво­дзіць справу да лекаў, калі можна папярэдзіць хваробу — адмовіцца ад таго ж курэння, упарадкаваць харчаванне, знайсці ў распарадку дня месца для фізкультуры, штодзённых прагулак, не кажучы ўжо пра шкоду ад алкаголю, якім многія злоўжываюць?” — са скрухай, недаўменнем, а разам з тым і сцвярджэннем заўважае доктар.
Праца медыка ў большай ступені за іншыя, што прадугледжваюць актыўнае кантактаванне з людзьмі (у дадзеным выпадку — з хворымі людзьмі), звязана з эмацыйным напружаннем і ўнутраным выгараннем. Каб апошняга не здарылася, важна адчуваць падтрымку калег, разуменне з боку кіраўніцтва. Асабіста ёй на калектывы, па словах субяседніцы, сапраўднае вязенне: змяніўшы за працоўны стаж трэці, яна і раней, і цяпер адчувае ўтуль­насць і камфорт ад работы з калегамі.
Ім і ўсім медработнікам краіны — людзям, якія звязалі сваё жыццё з высакароднай справай лекавання іншых, Людміла Курская жадае з нагоды прафесійнага свята моцнага здароўя, аптымізму і міру.
Алена КАРПЕНКА.
Фота аўтара.