З Таццянай Анатольеўнай Філімонавай і Наталляй Іванаўнай Марчанка — аператарамі машыннага даення малочна-таварнага комплексу в. Малыя Бортнікі СВК “Гігант”, сустракаемся ў пачатку на 10-ю гадзіну, адразу пасля ранішняй дойкі. Стома ні па тварах жанчын, ні па іх настроі не ўгадваецца, хоць на працы яны з 5 раніцы, а да гэтага, як мінімум, паўгадзіны патрацілі на зборы і дарогу да МТК.

Тут жа дазнаемся, што наперадзе ў работніц яшчэ дзве дойкі — дзённая, пачатак якой у 12.00, і вячэрняя — а 18-й гадзіне. “Ад таго, што дзень у гэтую пару кароткі, ісці на вячэрнюю дойку не надта ўтульна, — дзеляцца жанчыны. — Гледзячы на святло ў дамах, уяўляеш, як іншыя пасля працоўнага дня займаюцца звыклымі хатнімі справамі ці адпачываюць. Улетку дзень працяглы — усё ўспрымаецца па-іншаму”.

Між тым нават змрочныя вечары, як разумею з аповеду і саміх аператараў машыннага даення, і кіраўніцтва комплексу, не перашкаджаюць жанчынам добра працаваць, адносіцца да абавязкаў сумленна, дбаць пра ўласны і калектыўны дабрабыт. Па выніках 10 месяцаў тэмп росту валавой вытворчасці малака на МТК
М. Бортнікі склаў 107,4%, за кастрычнік — 128,9%.

Нягледзячы на тое, што адносіны да працы ў маіх суразмоўніц аднолькава сумленныя, “уліліся” яны ў гэтую работу рознымі шляхамі.

* * *
Таццяна Філімонава (на фота ўверсе) ў гаспадарцы, можна сказаць, змалку. Тут працавала даяркай яе бабуля. Сюды пазней вярнулася яна сама (сям’я на той момант жыла на Кіраўшчыне), выйшаўшы замуж за хлопца з Бірчы. І гэтак жа, як некалі бабуля, працаваць пайшла ў мясцовую гаспадарку. Спачатку паляводам, потым даяркай. Першапачаткова даіла кароў на ферме гаспадаркі, а пасля ўводу ў эксплуатацыю комплексу перайшла туды. Цяпер, праз дзень, на іх з Наталляй Марчанка — 661 рагуля. У тыя змены, калі жанчыны дома, статак абслугоўваюць два іншых аператары.

На комплексе, як ні­дзе, па словах Таццяны Філімонавай, адчуваецца роля калектыву. Калі на ферме кожны адказваў вык­лючна за свой участак і вынікі работы залежалі ад яго аднаго, то тут, каб праца­ваць здавальняюча і мець адпаведны заробак, трэба каб і напарніца, і аператары другой змены выкладваліся “на ўсе сто”. “І гэта доб­ра, што ў нас якраз такі калектыў — зладжаны, адказны і праца­здольны, — заўважае Таццяна Анатольеўна. — Прычым, апошняе датычыцца не толькі даярак, але і жывёлаводаў, якія дагляда­юць жывёлу і сваёй працай садзейнічаюць нялёгкаму працэсу вытворчасці малака”.

Якой бы адказнай ні была працаўніца-жанчына, на першым месцы ў яе сям’я, дзеці, і гэта натуральна. Нягледзячы на адносна малады ўзрост (крыху болей за 40), Таццяна Анатольеўна ўжо і шчаслівая бабуля: пакуль старэйшая дачка навучаецца ва ўніверсітэце, клапоціцца пра двухгадовую ўнучку. Праўда, у памочніках і муж Рыгор Рыгоравіч — скотнік дойнага статку МТК, і малодшая дачка-старшакласніца, і нават маці Таццяны, якая наведваецца з суседняга раёна.

— Нам бацькі дапамагалі стаць на ногі, і нашая задача — падтрымаць моладзь, — з упэўненасцю канстатуе жанчына.

* * *
Наталля Марчанка, у адрозненне ад паплечніцы па рабоце, чалавек не тутэйшы — на Бабруйшчыне без малога тры гады. Сям’я — яна з мужам і сын — пераехала сюды з Украіны, каб не быць уцягнутай у канфлікт паміж некалі братэрскімі краінамі.

— У першы год па дому сумавалі, і надта, — дзеліцца субяседніца. — На радзіме застаўся дабротны дом, прыйшлося звесці вялікую гаспадарку, пакінуць родных.

Ва Украіне сям’я працавала на сябе. Займаліся сельскай гаспадаркай і з гэтага няблага жылі. Цяжкасцяў з рэалізацыяй прадукцыі, па словах субяседніцы, не мелі: усё бралі аптовыя базы. Вядома ж, працаваць даводзілася не пакладаючы рук, але работы ў сям’і не цураліся.
Тыя адказ­насць і любоў да працы, якімі будавалі дабрабыт на бацькаўшчыне, Марчанкі перанеслі на сённяшнюю работу (муж Аляксандр Рыгоравіч — аператар комплекса).

З удзячнасцю гаворыць Наталля Іванаўна пра кіраўніцтва СВК “Гігант”, якое задаволіла патрэбу сям’і не толькі ў рабоце, але і ў добраўпарадкаваным жыллі. З цеплынёй адгукваецца пра беларусаў увогуле — сціплых, добразычлівых, гатовых прыйсці на дапамогу.

Станоўча характарызуе калектыў малочна-таварнага комп­лексу, дзе ўсе за аднаго і адзін за ўсіх. І адзначае, што ў Беларусі іх сям’я знайшла другую радзіму.

Алена КАРПЕНКА. Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.