У нашым раёне жывуць людзі, чый працоўны ўнёсак на карысць краіны адзначаны на дзяржаўным узроўні — заслужаныя работнікі Рэспублікі Беларусь. Праўда, самі яны не надаюць сабе з-за гэтага важнасці, а свае асаблівыя заслугі перад радзімай характарызуюць усяго толькі сумленным выкананнем працоўных абавязкаў.

Да такіх людзей адносіцца і Пятро Іванавіч Бандарчук з аг. Іванаўка, якому Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 14 студзеня 1998 года прысвоена пачэснае званне “Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь”.

Нарадзіўся Пятро Іванавіч у 1946 годзе. З таго часу свайму населенаму пункту “не здраджваў”. З дзяцінства запомніліся яму не толькі валтузня са старэйшым братам — у сям’і дзяцей было двое, але і нялёгкая сялянская праца, прызвычаіцца да якой давялося вельмі рана: маці гадавала сыноў адна.

На маладосць Пятра Іванавіча выпалі гады надзвычайнага працоўнага пад’ёму ў грамадстве, у тым ліку на сяле. Людзі радаваліся здабытаму мірнаму жыццю і імкнуліся яго ўмацаваць, зра­біць лепшым. Набіралі моцы калгасы, упэўнена развівалася механізацыя сельскагаспадарчай вытворчасці. Калектыўнае вядзенне гаспадаркі натхняла на спаборніцтва — на працы “стараліся адзін перад адным”. Каб ісці ў ногу з часам, браты Бандарчукі, як і многія іншыя равеснікі-аднавяс­коўцы, прымаюць рашэнне вывучыцца на механізатараў. У першыя гады пасля навучання яны нават працавалі на адным трактары: адзін у адну змену, другі — у другую. Аберагалі сваю машыну. Адносіліся да яе, як да жывой істоты. Такія адносіны да работы і даручанай тэхнікі Пятро Іванавіч пранёс праз усё працоўнае жыццё: і тады, калі на працягу пяці год быў трактарыстам Баб­руйскага СМУ меліярацыі, і пасля, калі ў 1969 годзе стаў трактарыстам-машыністам мясцовага калгаса імя Някрасава (затым СВК “Перамога”, пасля рэарганізацыі — СВК “Калгас імя Дзяржынскага, цяпер — ААТ “Міхалёўская Ніва”).

Спраўнаму і працалюбіваму механізатару любая работа была па плячы. У гаспадарцы гэта цанілі, даручалі найбольш адказныя ўчасткі і не скупіліся на падзяку. Зрэшты, не толькі ў гаспадарцы. За дасягнутыя поспехі ў развіцці народнай гаспадаркі СССР Пятро Іванавіч у розныя часы быў удастоены бронзавага і залатога медалёў.

Прычынай таго, што Пятро Іванавіч не шукаў іншых жыццёвых дарог, стала і тая акалічнасць, што яго “другой палавінцы” жыццё ў Іванаўцы таксама прыйшлося даспадобы. Вера Аляксееўна “з прыезжых” — на Бабруйшчыне апынулася па размеркаванні пасля заканчэння Гомельскага медыцынскага вучылішча. Зрэшты, таксама заслугоўвае слоў пашаны: на варце здароўя вяскоўцаў медык стаіць дагэтуль — на мясцовым ФАПе працуе без малога паўстагоддзя!

Сам Пятро Іванавіч вось ужо 15 год як на заслужаным адпачынку. За гэты час прызвычаіўся да размеранага жыцця і нетаропкіх хатніх клопатаў па гаспадарцы. Аднак гул трактара — да болю знаёмы і родны — хвалюе заслужанага работніка дагэтуль, прымушае біцца хутчэй яго сэр­ца, навявае ўспаміны пра маладосць, пра напружаныя часы яравой і восеньскай сяўбы, пра стому ўборачных кампаній і такія шчаслівыя, шчымлівыя імгненні зажынак і дажынак.

У Пятра Іванавіча двое дзяцей і двое ўнукаў. Пра апошніх Бандарчукі гавораць з гордасцю: старэйшы ўнук — студэнт Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта, малодшы — яшчэ школьнік. Хоць здароўе цяпер у колішняга механізатара-прафесіянала далёкае ад ідэальнага, але занятак па гаспадарцы Пятро Іванавіч заўсёды знаходзіць. Прывычка не сядзець на месцы, а дзейнічаць засталася з маладосці, з напоўненага цяжкасцямі і радасцямі нялёгкага, але пачэснага механізатарскага жыцця.

Алена КАРПЕНКА. 

Фота з сямейнага архіву П.І. Бандарчука.