Упершыню я наведала Бабруйск праездам, у падлеткавым узросце. Заставаўся вольны час і мы з бацькамі з цікаўнасцю паглядзелі цэнтр былой вобласці: спакойныя вуліцы, шмат зеляніны, прывабныя будынкі. А вось зайсці ў госці да былога бацькоўскага калегі Ісака Майсеівіча Фрыдмана не паспелі.

Да вайны яны разам настаўнічалі ва Урэцкай узорнай школе. Памятаеце аповесць Алены Васілевіч «Новы свет», дзе шмат увагі надаецца гэтай установе? А як гераіня твора Ганька слухала любімага настаўніка літаратуры Ісака Майсеівіча! Значна пазней я даведалася, што прататыпам Ганьчынага куміра паслужыў Фрыд­ман.

Маім любімым пісьменнікам школьнай пары быў Міхаіл Герчык (на фота), лёс якога таксама звязаны з Бабруйскам. Вельмі ўразілі яго аповесці, сярод якіх «Ветер рвет паутину», «Портрет Фиделя». Аўтар, таленавіты майстар распавядання, глыбока ведаў жыцце і дзіцячы светапогляд. Ішоў час — і Герчык пісаў новыя творы. Вельмі пранікнёнымі атрымаліся, напрык­лад, «Отдаешь навсегда», адзначаны прэміяй усесаюзнага конкурсу імя Мікалая Астроўскага, «Обретение надежды» — аб працы і жыцці анколагаў. Перагарнуўшы апошнія старонкі гэтых раманаў, шкадуеш, што яны скончыліся, а так хочацца прачытаць іх працяг!

Калі я працавала рэдактарам у адным з выдавецтваў, у «Мастацкай літаратуры» працаваў і Міхаіл Герчык. Але ж я не была з ім знаёма. Аднойчы ўбачыла яго фотаздымак у біяграфічным даведніку аб пісьменніках і зразўмела, што мы сустракаліся ў агульнай выдавецкай сталоўцы і нават іншы раз стаялі побач у чарзе, нічога не ведаючы адзін аб адным. Герчык заўжды знаходзіўся сярод сваіх калег, іх інтэ­лектуальныя размовы не змаўкалі нават і ў абед. Праз шмат гадоў, у постсавецкі перыяд, я падняла ў рэспубліканскім друку пытанне аб актыўным перавыданні лепшых твораў гэтага пісьменніка. Спадзяюся, што да мяне прыслухаліся.

Знакаміты заснавальнік і дэкан факультэта журналістыкі Белдзяржуніверсітэта Р.В. Булацкі таксама выйшаў з Бабруйшчыны. Вучоны меў выдатныя арганізатарскія здольнасці. Дзякуючы гэтаму факультэт стаў адным з лепшых у СССР сярод аналагічных устаноў. Дзверы яго былі адчынены для абітурыентаў не толькі Беларусі, а і рэспублік СНД. Сабраны Булацкім моцны штат выкладчыкаў, у іх ліку дэкан, рыхтаваў высокаадукаваныя кадры. Пазней факультэт паслужыў дастойнай базай для стварэння цяперашняга Інстытута журналістыкі.

Святлана РУСАКОВІЧ, г. Мінск.