Цеплыня бацькоўскіх рук

Як бы добра не было дзіцяці-сіраце і дзіцяці, якое засталося без бацькоўскай апекі, у інтэрнатнай установе, якімі б сучаснымі рэчамі апошняя не была абсталявана — у сям’і маленькаму чалавечку лепей. Сапраўднай сям’і — з матуляй, якая прылашчыць і пашкадуе, з татам, які дапаможа і падкажа, з уласным пакоем, дзе можна пабыць у самоце, заняцца любімай справай, куды можна запрасіць сяброў. Дзе, калі звяртаюцца, то менавіта да цябе, а не да ўсіх, чакаюць са школы, то менавіта цябе. Дзе ты не імкнешся засяродзіць на сабе ўвагу, а ты — увага ўсіх. І няхай гэта эгаістычна, няхай сто разоў замнога — але ж размова ідзе пра дзіцяці. Маленькага чалавечка, якому ўсё гэта проста неабходна, каб адчуваць сябе шчаслівым, каб вырасці гарманічнай асобай і такую ж гармонію стварыць у будучым сваім дзецям.

DSCN0229

Думкі — узяць у сваю сям’ю дзяцей, якія трапілі ў надзвычайную жыццёвую сітуацыю, стварыць ім утульнасць і камфорт, падарыць сваю любоў, агарнуць клопатам прыходзяць да многіх людзей. Асабліва, калі не атрымалася з уласнымі дзецьмі альбо тыя ўжо выраслі. А вось рэалізаваць задуманае рашаюцца адзінкі: раптам генетыка падвядзе, не атрымаецца наладзіць кантакт, не хопіць цярпення, не будзе часу на сябе…

Іна і Васіль Шырокія з аграгарадка Міхалёва, калі вырашылі стаць прыёмнымі бацькамі, пра ўсё гэта не думалі. Ведалі: ёсць дзеці, якім не дастае сям’і, і ёсць яны, здольныя даць сямейнае цяпло. Паўплываў і той факт, што Іна Аляксандраўна на працягу прыкладна 7 год працавала ў Міхалёўскім прытулку і не па чутках ведала, як патрабуецца маленькім сэрцам цеплыня. Першай у сям’і, дзе на той час было двое ўласных дзяцей — сын-сямікласнік і пяцікласніца дачушка — з’явілася чатырохгадовая гарэза Анютка. Зусім хутка дзяцей пабольшала — далучыўся старэйшы Анюцін брат, сур’ёзны васьмігадовы Лёня. А літаральна тры гады таму сям’я Шырокіх зноўку прырасла на дачушку — на той час шасцігадовую Юльку. Час не стаіць на месцы — дзеці растуць. Уласныя стварылі свае сем’і: дачка Вераніка жыве ў Рэчыцкім раёне, падаравала бабулі і дзядулю ўнучку. Сын Васіль і ягоная сям’я, у якой таксама дачушка, хоць і жывуць асобна ў Міхалёва, частыя госці ў бацькоўскім доме. Лёня цяпер — выпускнік мясцовай школы. Як і многія юнакі, любіць тэхніку і марыць звязаць сваё жыццё з прафесіяй механіка. Улічваючы тое, што да выпускных і ўступных іспытаў часу засталося зусім няшмат, размовы пра Лёнін прафесійны выбар на сямейным савеце частыя.
Анюта — сямікласніца, Юля заканчвае трэці клас — наперадзе ў дзяўчынак летнія канікулы. Каб правялі іх малодшыя цікава і з карысцю, бацькі клапоцяцца ўжо цяпер.

У дзяцей сям’і Шырокіх, як і ў любой іншай сям’і, — свае невялічкія абавязкі, якія кожны імкнецца выконваць сумленна і своечасова. У дзяўчат яны тычацца ўборкі, Лёня дапамагае па гаспадарцы. Змалку дзеці прывучаны дзяліць усё пароўну. «Калі купілі цукерак, — з усмешкай заўважае Іна Аляксандраўна, — то садзімся і па адной раскладваем на ўсіх». Чым заняцца ў выхадныя, каму што набыць — у сям’і вырашаецца сумесна, улічваючы прыхільнасці і меркаванне кожнага.

— Пра тое, што стала маці не толькі для біялагічных, але і прыёмных дзяцей, ніколі не пашкадавала, — адзначае мая суразмоўца. — Не ўяўляю, як бы мы былі без іх, без клопатаў і турбот, звязаных з малодшымі. Можа, гэта ад майго характару няўрымслівага, дзейснага, але ў дзіцячых галасах, у турботах пра іх — маё жыццё. І ўжо абсалютна магу запэўніць, што мяжы ў любові да дзяцей біялагічных і прыёмных не існуе. Усе яны — мае дзеці!

Загадзя нельга ўявіць, як складзецца лёс кожнага з іх і якімі будуць у далейшым адносіны з прыёмнымі бацькамі. Але ў адным Іна Аляксандраўна ўпэўнена — іх дзеці не разгубяцца на дарослай дарозе, як часта бывае з тымі, хто выйшаў з інтэрнатных устаноў. У іх будзе прыклад трывалых сямейных узаемаадносін, іх будзе саграваць бацькоўская любоў.

Алена КАРПЕНКА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.