Міні-апытанне. А вы памятаеце?

Вядома, што 14 лютага закаханыя абменьваюцца “валянцінкамі”, у якіх кожны на свой густ прызнаецца ці запэўнівае адзін аднаго ў сапраўднасці высокага пачуцця. Можна па-рознаму ставіцца да гэтай замежнай традыцыі, падтрымліваць яе альбо не — справа кожнага, і мы не ставілі сабе за мэту дазнацца пра гэта. Цікавіла іншае: наколькі значная падзея ў жыцці чалавека — прызнанне ў каханні, і як надоўга яна застаецца ў памяці.

Ці памятаеце вы дзень прызнання ў каханні? Гэтае пытанне напярэдадні выхаду ў свет сённяшняга нумару “ТП” мы задалі нашым чытачам і вось што пачулі:


Міхаіл Іванавіч
, аг. Гарбацэвічы:

— Той дзень памятаю, зразумела ж. Гэта было на танцах — цяпер іх называюць дыскатэкай. Мне надта спадабалася адна дзяўчына, і я з ёю пазнаёміўся. Сталі сябраваць. А ў каханні прызнаўся і прапанаваў руку і сэрца ўжо пазней, прыйшоўшы ў адпачынак з арміі. Ну а вяселле зладзілі пасля маёй службы. З той пары ўжо 50 год жывем плячо да пляча, у ладзе і згодзе, чаго і ўсім жадаем.

svvalentin5Алена, аг. Кавалі:

— Цяпер муж рэдка бывае дома: працуе ў Расіі. Мы сумуем адно па адным, таму словы прызнання ў каханні ад яго часта чую. Ну а першае прызнанне… Яно было, як у кінастужках: урачыстым, з кветкамі, шампанскім, з цукеркамі. На такое нельга забыцца. У святочны дзень абавязкова скажу мужу, што я яго кахаю і даражу ім.
(Словы любові перадае бацьку і дачушка Дар’я, якая марыць пра тое, каб тата не адлучаўся надоўга).

svvalentin3Наталля, аг. Гарбацэвічы:

— Ці прызнаваліся ў каханні? А як жа — найярчэйшы прыклад і найярчэйшы ўспамін з дзяцінства! Мне было шэсць гадоў, калі аднакласнік расказаў пра свае пачуцці і падараваў з гэтай нагоды надта прыгожы пярсцёнак. Памятаю, я адчувала сябе сапраўднай каралевай!

svvalentin2Аляксандра Уладзіміраўна, аг. Міхалёва:

— Такое не забываецца. Гэта было ў школьныя гады, і гэта было маё першае каханне. Мне было 14-ць, а хлопец — гады на 3 старэйшы. Яго прызнанне ў пачуццях для мяне было нечаканасцю і, добра памятаю, вельмі хвалююча.

Размову вяла Алена КАРПЕНКА. Фота Юрыя ЮРКЕВІЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.