Для Аляксандры Іванаўны Русецкай, як і кожнага дзейснага і творчага чалавека, вельмі важна быць рэалізаванай, усё роўна ў якім узросце. Таму, нягледзячы на гады і магчымасць пайсці на заслужаны адпачынак, яна працягвае займацца любімай і такой патрэбнай людзям справай: аказваць медыцынскую дапамогу тым, хто мае ў ёй патрэбу.

У ахове здароўя раёна гэтая абаяльная жанчына працуе з 1973 года: спачатку — у Панкратавічах, і вось ужо без малога тры дзясяткі год — загадвае Ламбаўскім фельчарска-акушэрскім пунктам, на абслугоўванні якога, акрамя гэтай вёскі, і суседняе Мальева. З улікам таго што пераважная частка жыхароў акругі — людзі пенсійнага ўзросту, якія патрабуюць да сябе павышанай увагі медыкаў, іншым разам — не здольныя самастойна наведацца на ФАП, спраў у Аляксандры Іванаўны нямала.
— На фельчарска-акушэрскім пункце аказваем даўрачэбную дапамогу,— дзеліцца мая суразмоўца. — Вымяраем артэрыяльны ціск, тэмпературу цела, здараецца — іншыя працэдуры робім, прапаноўваем лекі неадкладнай дапамогі. Для больш дэталёвага абследавання і лячэння пацыентаў накіроўваем у Цялушскую ўчастковую бальніцу, да якой наш ФАП адносіцца. Адзін раз на месяц урач бальніцы прыязджае да нас. Усе, хто маюць патрэбу ў яго кансультацыі, прыходзяць у гэты дзень на прыём.
Сама Аляксандра Іванаўна пасля прыёму ва ўстанове бярэ сумку з неабходнымі медыцынскімі прыборамі і накіроўваецца па выкліках. Да вёскі Мальева чатыры кіламетры. За гады працы яны сталі для медыка настолькі звыклымі і знаёмымі, што ведае кожны выступ на дарозе. Разам з наведваннем пажылых грамадзян загадчык фельчарска-акушэрскага пункта не абыходзіць сем’і, дзе маюцца немаўляты: патранаж дзіцячага насельніцтва — адзін з яе абавязкаў. Вядзецца ФАПам і немалая прафілактычная работа, у тым ліку тлумачальная: пра перавагу здаровага ладу жыцця, пра сур’ёзныя адносіны да лячэння хранічных захворванняў Аляксандра Іванаўна не стамляецца расказваць пацыентам і непасрэдна падчас іх звароту на ФАП, і наведваючыся ў сем’і.
— Для мяне работа, сустрэча з людзьмі і ўсведамленне таго, што можаш ім дапамагчы, даць добрую параду — гэта жыццё, — адзначае Аляксандра Іванаўна, — жыву цяпер самотна, мужа колькі год як не стала. Ёсць невялікая гаспадарка, але яна хіба можа замяніць стасункі з людзьмі? Таму з задавальненнем іду на працу, дапамагаю землякам. Тым болей што пасля нядаўняга рамонту ўмовы значна палепшыліся: маецца водазабеспячэнне, пакоі абсталяваны сучаснай мэбляй.
Разам з Аляксандрай Іванаўнай на фельчарска-акушэрскім пункце вось ужо паўдзясятка год працуе санітарка Лідзія Іванаўна Міхнёва, якая, як і загадчыца ФАПа, да сваіх абавязкаў ставіцца надзвычай сумленна і адказна. Незнарок па выніках работы за мінулы год іх сумесная праца адзначана: калектыў прызнаны пераможцам раённага спаборніцтва, за што А.І. Русецкай падчас сходу перадавікоў была ўручана Ганаровая грамата райвыканкама і грашовая прэмія.

Алена КАРПЕНКА.
Фота Сяргея ПАДАЛЯКА.