У раёне названы лепшыя работнікі вядучых прафесій раённых устаноў, арганізацый і прадпрыемстваў, у ліку якіх і дырэктар Пятровіцкага дома народнай творчасці Юрый БОБІКАЎ.

У лістападзе мінулага года споўнілася 20 год, як Юрый Васільевіч звязаў сваю працоўную дзейнасць з культурай. У размове ён не без долі гумару заўважае, што ў гады перабудовы і яго жыццё карэнным чынам “перастроілася”. І гэта сапраўды так, бо “ў культуру” ён перайшоў з сельскай гаспадаркі — да таго часу працаваў у саўгасе “Пятровічы” галоўным заатэнікам. Але ж ён прызнаецца, што аб гэтай змене зараз не шкадуе.

— Хіба толькі крыху напачатку, пакуль асвоіўся на новым месцы… — І ўпэўнена дадае: — Галоўнае для чалавека, каб праца падабалася і прыносіла карысць людзям, а мне яна вельмі падабаецца…

За гады працы Юрыя Васільевіча ў гэтай галіне некалькі разоў мяняўся статус установы культуры. Пачынаў загадчыкам сельскага клуба, потым — клуб аб’ядналі з бібліятэкай. А пасля таго, як у мінулым годзе установа стала называцца домам народнай творчасці, змянілася назва і яго пасады.

Юрый Бобікаў не толькі кіраўнік установы культуры, але і актыўны ўдзельнік усіх творчых мерапрыемстваў. Разам з іншымі работнікамі Пятровіцкага ДНТ — кіраўніком гуртка Валянцінай Гайшун і акампаніятарам Андрэем Лобанам — ён заўсёды у ліку зачынальнікаў. Іх падтрымліваюць даўнія ўдзельнікі мастацкай самадзейнасці — жанчыны з фальклорнай групы “Спадарушкі”. А пры актыўнай падтрымцы жыхароў вёскі тут праходзяць святы не толькі мясцовага маштабу, але і раённыя. Ужо стала традыцыйным святкаванне ў Пятровічах Троіцы, на якую з’язджаюцца людзі з ўсёй акругі. Не забываюцца тут ні пра Дзень Перамогі, ні пра свята жанчын, Дзень пажылога чалавека і шмат якія іншыя, што праходзяць у доме народнай творчасці пры поўных аншлагах з удзелам людзей розных узростаў. А ў Дзень інвалідаў удзельнікі мастацкай самадзейнасці наведваюць людзей з абмежаванымі магчымасцямі ў іх дома, выступаюць перад імі з канцэртамі. Выязджаюць з канцэртамі і ў аддаленыя маланаселеныя вёскі свайго сельсавета, дзе няма ўстаноў культуры, і дзе іх заўсёды вітаюць як жаданых гасцей. Рэпертуар канцэртных выступленняў пятровіцкіх артыстаў заўсёды датыкаецца да народнай творчасці, гэта — народныя песні, байкі, паданні роднага краю — усё тое, што выйшла з народа і да народа вяртаецца не толькі цудоўным настроем, але ж і выхаваннем пачуцця патрыятызму ў маладога пакалення, і адраджэннем народных традыцый. Так, не без удзелу Юрыя Васільевіча адрадзілі ў Пятровічах адзін з паказальных хрысціянскіх абрадаў — Нашэнне прошчы. З яго лёгкай рукі і непасрэдным удзеле пры ўстанове культуры стварылі куток народнай творчасці “Спадчына”, назва якога ўжо гаворыць сама за сябе, і які за пару год ператварыўся ў сапраўдны музей. Наведвальнікі гэтага кутка-музея знаёмяцца з рамёствамі жыхароў не толькі Пятровічаў, але і навакольных вёсак. Тут сабраны вырабы ганчароў, бондараў, вышывальшчыц, ткачых, пралль, шмат вырабаў з лазы… А ў хуткім часе тут пачне працаваць гурток, дзе можна будзе павучыцца майстэрству лозапляцення. Таксама пры установе працуюць два аматарскія аб’яднанні — “Пятровіцкія ткачы” і “Вечарына” (для пажылых і інвалідаў).

Шмат перамог ў калектыва Пятровіцкай установы культуры. Вось і на днях у раённым конкурсе патрыятычнай песні “Тое, што бацькі не дапелі…” фальклорная група “Спадарушкі” сярод вакальных груп заняла 3-е месца з песняй “Там, дзе я нарадзілася”. А па выніках работы за 2012 год Пятровіцкі ДНТ заняў 1-е месца ў вобласці сярод клубаў і дамоў народнай творчасці. Дарэчы, атрыманую грашовую прэмію патрацілі на новыя канцэртныя касцюмы “Спадарушкам”.

— Сёння наша задача — несці людзям радасць і добры настрой, аб’ядноўваць іх пад сваім дахам у іх агульных памкненнях захаваць традыцыі і абрады нашых бацькоў і дзядоў і перадаць гэта маладым… Менавіта вакол сельскіх устаноў культуры і складваецца сёння жыццё нашых вёсак, — разважае Юрый Васільевіч.
Так. Але ж хочацца яшчэ дадаць, што гэтае жыццё, ў многім залежыць ад таго, хто працуе ў гэтых установах і хто імі кіруе. Прычым, вялікую ролю адыгрывае не толькі прафесійная падрыхтоўка работнікаў культуры, але ж і іх чалавечыя якасці, уменне сыходзіцца з людзьмі, зацікавіць іх, аб’яднаць па інтарэсах.

— Які ж ён, ваш Юрый Васільевіч? — запыталася я неяк у яго аднавяскоўцаў на адным з мерапрыемстваў?

Адказны, творчы, чалавек з добрым сэрцам і шчырай душой, і разам з тым вельмі сціплы, — пачула я ў адказ. — За гэтыя якасці мы яго паважаем і давяраем прадстаўляць нашы інтарэсы ў раённы савеце дэпутатаў.

Юрый Бобікаў служыць сваёй малой радзіме, арганічна ўпісваецца ў сельскае жыцце і амаль нічым не вылучаецца сярод сваіх аднавяскоўцаў. Шчаслівы сем’янін, клапатлівы бацька і муж. Так жа, як і большасць жыхароў вёскі, ён разам з жонкай Валянцінай Леанідаўнай даглядае хатнюю гаспадарку, трымае на сваім падворку скаціну, апрацоўвае агарод, а яшчэ… з адказнасцю займаецца сваёй любімай справай, якая дапамагае яму дарыць людзям добры настрой. А што яшчэ трэба чалавеку, каб быць шчаслівым і адчуваць сябе патрэбным на роднай зямлі?

Людміла ПІСАРАВА.