Гэта было нядаўна — гэта было даўно…

26 красавіка — трагічная дата ў гісторыі Беларусі. Менавіта ў гэты дзень 1986 года здарылася аварыя на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі. Трагедыя адбылася на ўкраінскай зямлі, але пакуты ад яе панеслі і расіяне, і беларусы. Апошнія ў асаблівасці: у зоне радыяцыйнага забруджання апынулася 3600 населеных пунктаў краіны, у тым ліку 27 гарадоў, у якіх пражывала больш за 2 млн. чалавек, прыкладна пятая частка ад ўсяго насельніцтва Беларусі. Цяпер ужо падлічана, што ў выніку Чарнобыльскай аварыі наша краіна панесла страты ў памеры 235 млрд. долараў ЗША, з родных, абжытых месцаў вымушаны былі перасяліцца больш за 137 тысяч жыхароў з 470 населеных пунктаў.

Як гэта было тады? На той час я камандаваў асобнай ротай патрульна-паставой службы ўпраўлення ўнутраных спраў Бабруйскага гарвыканкама. 27 красавіка (не 26-га) увечары, дакладна — у 22 гадзіны, па радыё ў навінах без усялякіх каментарыяў прагучала паведамленне, што ва Украіне, на Чарнобыльскай АЭС, адбылася аварыя. І толькі праз некалькі дзён, у 5.30 раніцы, мяне паднялі “па трывозе” да кіраўніцтва ўпраўлення ўнутраных спраў, дзе я атрымаў загад сфарміраваць зводны атрад з ліку добраахвотнікаў-міліцыянераў для асобай камандзіроўкі.  І хоць адразу не сказалі, куды, усе мы разумелі — у зону чарнобыльскай аварыі.

У Магілёве мяне прызначылі камандзірам атрада Магілёўскага УУС, які накіроўваўся ў Нараўлянскі раён Гомельшчыны. Гэта быў першы міліцэйскі дэсант на барацьбу з нябачным, але небяспечным ворагам. 

Пасля прыбыцця на месца дыслакацыі мы пасяліліся ў інтэрнаце мясцовага прафесійна-тэхнічнага вучылішча. Горад Нароўля ў спісе населеных пунктаў “на адсяленне” не значыў                                 ся, але адчувалася напружанасць, трывога і нервознасць мясцовага насельніцтва.

Мы адразу ж прыступілі да нясення службы па ахове грамадскага парадку, захаванасці маёмасці грамадзян ад марадзёраў, што квапіліся на чужое. А ахоўваць было што: людзі, якія адсяляліся першымі, былі ўпэўнены, што праз дзень-два, найбольш — тыдзень, вернуцца дамоў, таму з сабой бралі толькі самае неабходнае. Між тым, атрымалася, што адсяляліся надоўга, а ў большасці — назаўжды…

Работнікам міліцыі даводзілася змагацца не толькі з хапугамі і злодзеямі, але і з радыяцыйным забруджаннем. Кожны з нас рызыкаваў жыццём, хоць ведалі: знаходжанне ў зоне забруджання — страта здароўя. Але з поўнай адказнасцю магу сказаць, што ніхто з нас ні разу не выказаў незадавальнення сваім становішчам, не тое, каб пакінуць службу. Гэта цяпер здаюцца пафаснымі выразы аб абавязку і адказнасці, але так было на самой справе. Нас ніхто не вымушаў, мы самі напісалі рапарты ў свае раённыя аддзелы ўнутраных спраў з просьбай пералічыць заробак на ліквідацыю наступстваў аварыі.

Сярод сотняў людзей, якія накіраваліся ў забруджаныя радыяцыяй раёны Гомельшчыны, былі і працаўнікі нашага раёна: механізатары, дарожнікі, будаўнікі. Усіх нас аб’ядноўвала адно — пачуццё з’яднанасці перад небяспекай для роднай зямлі. І я сёння ўдзячны 32-м жыхарам нашага раёна, якія ўступілі ў барацьбу з нябачным, але каварным ворагам адразу пасля аварыі і 33-м вяскоўцам, якія ў 1988-1989 г.г. ліквідавалі наступствы аварыі і аднаўлялі жыццё на пакінутых землях. Усім вам здароўя, шаноўныя, і бадзёрасці духу.

Віктар ДЗЕДУШКІН, старшыня раённага  Савета  ветэранаў, маёр міліцыі запасу.

Фота Валянціны МІЛОХІНАЙ.   

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.