З павагай да заслуг

Пра Афанасія Іосіфавіча Проніна, жыхара пасёлка Туголіца, ветэрана Вялікай Айчыннай, аднаго з тых, каму ў няпоўных 20 давялося выступіць на абарону роднай зямлі ад нямецка-фашысцкай навалы, пра ваенныя дарогі ветэрана і яго баявыя заслугі на старонках нашай газеты мы ўжо пісалі.

Для тых, хто з матэрыялам не быў знаёмы, нагадаю, што Афанасій Іосіфавіч родам з Расіі. Нарадзіўся ў Арлоўскай вобласці ў 1921 годзе. Вучыўся спачатку ў Арле, затым у Марыупале. Адтуль перад вайной, у 1944-м годзе, быў прызваны на службу на Балтыйскі флот. Там жа, на Балтыцы, застала і вайна.

— Галоўнай задачай маёй і маіх таварышаў, — прыгадвае ветэран, — была абарона Ленінграда. На подступах да горада знаходзіліся ўвесь час яго блакады. Жахлівы гэта быў час… Столькі гора прынялі людзі…

Там, пад Ленінградам, Афанасій Іосіфавіч сустрэў і вестку аб гітлераўскай капітуляцыі. Аднак ягоная ваенная служба на гэтым не скончылася. З флотам развітаўся толькі ў 1959-м годзе. Апошнім месцам нясення службы была 17-я дывізія падводных лодак. Пасля дэмабілізацыі стаў жыць у Рызе. А ў 90-я гады, цяпер ужо мінулага стагоддзя, калі шмат у каго ідэалы парушыліся, давялося пакінуць горад. Пераехалі на радзіму жонкі, у Беларусь. З той пары Афанасій Іосіфавіч жыве ў Туголіцы. Разам з жыхарамі бабруйшчыны штогод прымае ўдзел у свяце Перамогі.    

Як жывецца цяпер ветэрану? Знайшоўшы вольную хвіліну, тэлефаную Афанасію Іосіфавічу, каб пацікавіцца здароўем, настроем, калі маюцца, дык і праблемамі. Апошніх, як аказалася няма:

— Занятак мой штодня аднолькавы, — з усмешкай адказвае ветэран. — Аніякага. Прыбяруся нетаропка ў кватэры, схажу ў магазін, прыгатую ежу. Калі што патрэбна, сацыяльны работнік дапаможа. Што ўжо ў мае гады будзеш рабіць?

Тым болей што пенсіі на ўсё хапае. Дзякуй кіраўніцтву дзяржавы, што з павагай адносяцца да нашых заслуг. Суседзям па колішняй кватэры вельмі ўдзячны, увагай не абмінаюць, таксама часта наведваюцца, дапамагаюць. Кватэра цяпер у мяне прасторная. Хутка год, як кватэру на чацвёртым паверсе памянялі на другую, на першым, каб зручна было хадзіць. Так што ўсё ў мяне добра, гэтага жадаю і вам.

Ну а я на развітанне жадаю Афанасію Іосіфавічу здароўя, бо гэта, без сумнення, самае галоўнае, што трэба цяпер ветэрану.

Алена КАРПЕНКА.

Фото Дмитрия БЕГУНОВИЧА.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.